Η ποίηση του Κ.Π. Καβάφη από τον σπουδαίο ηθοποιό Γιώργο Κιμούλη, στην παράσταση που δόθηκε χθες στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου, και η μουσική του συνθέτη Θοδωρή Οικονόμου φώτισαν τον άνθρωπο μέσα από τα πάθη και τα λάθη, συγκινώντας το κοινό που παρακολούθησε την παράσταση.

Με το βλέμμα στραμμένο στην Οδύσσεια του Bob Wilson τα φώτα χαμήλωσαν και η μουσική περιηγήθηκε στο μύθο του Οδυσσέα, έτσι όπως τον ονειρεύτηκε ο Θοδωρής Οικονόμου.

Οι όροι « Προορισμός» και «Οδυσσέας» λειτουργούν ως ερμηνευτικά κλειδιά για την καβαφική « Ιθάκη» με την οποία ξεκίνησε την απαγγελία του ο Γιώργος Κιμούλης, προτού δώσει τη σκυτάλη στη μουσική.

* Σήμερα η επέτειος γέννησης του μεγάλου επαναστάτη

Σαν σήμερα, 13 Αυγούστου 1926, γεννήθηκε o Φιντέλ Κάστρο, ο κομμουνιστής ηγέτης, ο Φιντέλ της Επανάστασης, ο Φιντέλ της Κούβας.

Ο Φιντέλ έφυγε από τη ζωή λίγους μήνες πριν, στις 25 Νοεμβρίου 2016, και ο λαός της Κούβας τον αποχαιρέτισε, τιμώντας τον όπως του άξιζε, δίνοντας απάντηση σε όλους εκείνους που βρήκαν την ευκαιρία να επιτεθούν στις κομμουνιστικές ιδέες, στην πορεία του Φιντέλ Κάστρο, στο νησί της Επανάστασης.

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Θα πρέπει να λεχθεί πως αμφότερες οι χώρες πλήττονται από μια σφοδρότητα κρίσης που επεκτείνεται στα μέτωπα: οικονομίας, πολιτικής, κοινωνίας, αξιών – πολιτισμού.

Παρά τις δοκιμές και διορθώσεις που έχουν γίνει δεν έβγαλαν πουθενά και ως αποτέλεσμα αυτών των αστοχιών ήταν να πληρωθεί άσκοπος χρόνος και κοινωνικό κόστος που προκάλεσε εθνικό, πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό κατακερματισμό.

Παρά τις ποικίλες κρίσεις που διήλθαν αμφότερες οι χώρες δεν κατάλαβαν πως η καλλιέργεια εξωπραγματικών προσδοκιών και ελπίδων οδηγούν τις κοινωνίες να πιστεύουν ότι μπορούν να φθάσουν σε ανέξοδους παραδείσους χωρίς αντίκρισμα.

Αυτές οι αναζητήσεις μας παγίδευσαν στο τέλμα εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν συνειδητοποιήθηκε τι συμβαίνει για να υπάρξει δυναμική αντίδραση, επειδή ως κοινωνίες πάσχουμε από διανοητικό αποπροσανατολισμό και από πλήρη έλλειψη συλλογικής αυτοπεποίθησης, αποφασιστικότητας και αισιοδοξίας που είναι κλειδιά απαραίτητα για επιτυχία στους στόχους που επιδιώκουμε.

Γράφει: Άρης Ψωμάς*

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν είχε μείνει κανένας να αντιδράσει».

Γιατί η ταξική, δικαστική εξουσία δεν καταδίκασε την Ηριάννα, για να τρομοκρατήσει μόνο την Ηριάννα. Την καταδίκασε για να τρομοκρατήσει και όλους εμάς.

Δεν την κρατάνε φυλακισμένη, μόνο για να «σπάσουν» την ίδια. Την κρατάνε φυλακισμένη για να «σπάσουν» και όλους εμάς.

Γιατί δεν έστησαν όλη αυτή τη σκευωρία, για να τη δικάσουν για τις κοινωνικές της σχέσεις. Έστησαν αυτή τη σκευωρία μόνο για να μας «ενημερώσουν» για το εξής: όσοι κυκλοφορείτε ακόμα ελεύθεροι εκεί έξω, δεν είσαστε αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Είστε όλοι ύποπτοι. Από τη στιγμή που θα βρεθείτε μπρος στον χωροφύλακα ή τον δικαστή, θα είστε και ένοχοι!