Τα κάλαντα σηματοδοτούν την γιορτή, το αύριο, την έναρξη του καινούργιου...

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα τα κάλαντα σηματοδοτούν την γιορτή, το αύριο, την έναρξη του καινούργιου. Τότε τα αποκαλούσαν χελιδονίσματα και η αρχή του έτους ήταν τον Μάρτιο.

Όπως δηλώνει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η λαογράφος του Μουσείου Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης "Αγγελική Χατζημιχάλη", Σταυρούλα Πισιμίση "αν και ήταν ταυτισμένα με την αρχή της άνοιξης εμπεριέχουν επίσης όπως και στις μέρες μας ευχετικούς στίχους για την καλοχρονιά, έχουν σχέση για την νοικοκύρη, τα μέλη της οικογένειας. Τα πράγματα αλλάζουν για πρώτη φορά όταν 153 π.Χ. οι ανώτατοι άρχοντες του ρωμαϊκού κράτους άρχισαν να αναλαμβάνουν το αξίωμά τους την 1η Ιανουαρίου. Από τότε η ημέρα αυτή άρχισε να θεωρείται ως αρχή του έτους.

Οι Χριστιανοί όμως δεν γιόρταζαν την 1η αλλά την 6η Ιανουαρίου, που ήταν η βάπτιση του Χριστού. Το 354 π.Χ. στα μέσα του 4ου αιώνα διαχωρίστηκε στη Ρώμη η γιορτή γεννήσεως του Χριστού κι έγινε στις 25 Δεκεμβρίου. Έτσι καθιερώθηκε ως ημερομηνία γέννησης του Χριστού η 25η Δεκεμβρίου και η 1η Ιανουαρίου ως η πρώτη μέρας της νέας χρονιάς".

* Ένα διήγημα του ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ με ήρωα τον κυρ Αλέξανδρο

Ο ουρανός έβρεχε διαρκώς λεπτόν νερόχιονον, ο γραίος αδιάκοπος εφύσα και ήτο ψύχος και χειμών τας παραμονάς των Χριστουγέννων του έτους…

Ο κυρ Αλέξανδρος είχε νηστεύσει ανελλιπώς ολόκληρον το Σαρανταήμερον και είχεν εξομολογηθεί τα κρίματά του (Παπά-Δημήτρη το χέρι σου φιλώ!). Και αφού εγκαίρως παρέδωσε το χριστουγεννιάτικον διήγημά του εις την «Ακρόπολιν» και διέθεσεν ολόκληρον την γλίσχρον αντιμισθίαν του προς πληρωμήν του ενοικίου και των ολίγων χρεών του, γέρων ήδη κεκμηκώς υπό των ετών και της νηστείας, αποφεύγων πάντοτε την πολυάσχολον τύρβην, αλλά φιλακόλουθος πιστός, έψαλεν, ως συνήθως, με την βραχνήν και σπασμένην φωνήν του, πλήρη όμως ενθέου πάθους, ως αριστερός ψάλτης, εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Ελισσαίου τας Μεγάλας Ώρας, σχεδόν από στήθους, και ότε επανήλθεν εις το πτωχικόν του δωμάτιον, δεν είχεν ακόμη φέξει!

Ήναψε το κηρίον του και τη βοηθεία του κηρίου (και του Κυρίου!) έβγαλε το υπόδημά του το αριστερόν, διότι τον ηνώχλει ο κάλος, και ημίκλιντος επί της πενιχράς στρωμνής του, πολλά ρεμβάζων και ουδέν σκεπτόμενος, ήκουε τας ορυγάς του κραταιού ανέμου και τους κρότους της βροχής και έβλεπε νοερώς τον πορφυρούν πόντον να ρήγνυται εις τους σκληρούς αιχμηρούς βράχους του νεφελοσκεπούς και χιονοστεφάνου Άθω.

Από Πανεπιστήμιο Νεάπολις και Δήμο Αγίας Νάπας στο πλαίσιο του Πάφος 2017

Γράφει: Κική Περικλέους*

Το Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου και ο Δήμος Αγίας Νάπας διοργανώνουν, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Πάφου Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2017, την έκθεση «Ρόδο της μοίρας, Ο Σεφέρης στην Κύπρο», του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Γιάννη Ψυχοπαίδη από τις 20 Δεκεμβρίου μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 2018.

Τα εγκαίνια τέλεσε ο Δήμαρχος Αγίας Νάπας Γιάννης Καρούσος, ενώ χαιρετισμό απήθυνε ο Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Νεάπολις Διομήδης Μαρκουλής.

Πρόκειται για μια ακόμη εικαστική σπουδή του Γιάννη Ψυχοπαίδη στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη.

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Ο πρόεδρος της Primavera Capital Group και ο καθηγητής Michael Spence καθηγητής των Οικονομικών και Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ στα Οικονομικά το 2001 ασχολούνται εκτεταμένα με το αναφερόμενο θέμα και σημειώνουν τα ακόλουθα:

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πάρα πολλές χώρες μοιράστηκαν το όραμα για ανοικτή οικονομία, εμπόριο και υπηρεσίες. Αυτό υποστηρίχθηκε από διεθνείς οργανισμούς και άνοιξαν τα σύνορα για κεφάλαιο, εταιρείες, ανθρώπους.

Με αυτή την εξέλιξη διαδόθηκε η νέα τεχνολογία και βελτιώθηκε το παγκόσμιο βιοτικό επίπεδο και εκατομμύρια άνθρωποι διέφυγαν την φτώχεια κάτι το αντίθετο που συμβαίνει σήμερα και προκαλεί τη λαϊκή αντίδραση εξαιτίας της μη ορθής χρησιμοποίησης του ελεύθερου εμπορίου, κίνησης ροών κεφαλαίων, πληροφοριών, προστασίας της ιδιωτικής και πνευματικής ζωής, της ανασφάλειας στο κυβερνοχώρο, των μεταναστευτικών ροών, κλπ.