Ώστε έτσι, λοιπόν: “Για μας η επιλογή της ομοσπονδίας έχει πεθάνει. Αυτή είναι μια αποτυχία 50 χρόνων. Δεν επιθυμούμε να προτείνουμε νέες μεθόδους ή να επιβάλουμε την άποψή μας. Αν θέλουν να συνομιλήσουν μαζί μας, αυτό επιθυμούμε να το πράξουμε δια διαλόγου με τη διεθνή κοινότητα. Αλλά αν θέλουν να συνομιλήσουν μαζί μας δεν έχουμε πολύ χρόνο. Θέλουμε να ορίσουμε το νέο οδικό μας χάρτη πριν από τις εκλογές των Ε/κ”...

Τάδε έφη ο πολύς Ταχσίν Ερτουγρούλογλου -λεγόμενος υπουργός εξωτερικών του κατοχικού καθεστώτος- από την Ουάσινγκτον όπου βρίσκεται για επαφές. Για να πει ακόμη -σύμφωνα με σχετική ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη της Άννας Ανδρέου, του ΚΥΠΕ- πως: Από δω και μπρος η τουρκική πλευρά μπορεί να αποδεχθεί για βάση συνομιλιών μια συνομοσπονδία και όχι ομοσπονδία, αλλά και ότι “πλέον μπορούμε να προσπαθήσουμε για αναγνώριση της τδβκ από τη διεθνή κοινότητα”.

Διευκρίνισε, βέβαια, ο κ. Ερτουγρούλογλου πως: η προσπάθεια για αναγνώριση του κατοχικού μορφώματος από τη διεθνή κοινότητα είναι η μια επιλογή. Και ότι “η δεύτερη επιλογή είναι μια αυτόνομη δημοκρατία, όπως το μοντέλο Μονακό - Γαλλία ή Βρετανία - Γιβραλτάρ”...

Εδώ και μεριές μέρες τα αστικά μέσα ενημέρωσης θυμίζουν την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου 2001. Τότε, δηλαδή που η Αλ Κάιντα -παιδί και σύμμαχος της CIA -μέχρι εκείνη τη στιγμή- επέφερε το διπλό τρομοκρατικό κτύπημα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης. Ρίχνοντας, σε διάστημα 17 λεπτών, δύο αεροπλάνα -ένα στον κάθε ένα- σ’ αυτούς.

Κι επειδή μιλούμε για αστικά μέσα ενημέρωσης -σε διατεταγμένη αποστολή, εννοείται- σήμερα θα έχουν την τιμητική τους. Για την 11η Σεπτεμβρίου 2001, δηλαδή. Ή, αν θέλετε πιο... αμερικάνικα, για την ημέρα -και το τρομοκρατικό κτύπημα- που καθιερώθηκε ως “nine eleven”. Να σκεφτείτε ακόμη ότι: σήμερα πρωί, στο ημίωρο πρόγραμμα του πρώτου προγράμματος ραδιοφώνου του ΡΙΚ με την κλασική μουσική -09:30 - 10:00- έγινε αναφορά -ιστορική και... μουσική- στο γεγονός αυτό!

Εντάξει, το τρομοκρατικό κτύπημα στην καρδιά των ΗΠΑ -που μέχρι εκείνη την ημέρα πίστευαν ότι βρίσκονταν στο απυρόβλητο- ήταν κάτι που συντάραξε όχι μόνο την αμερικανική μεγαλούπολη -και κατ’ επέκταση τις Ηνωμένες Πολιτείες- αλλά και την υφήλιο. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένας των οποίων ότι οι τρομοκράτες δεν είχαν τον στόχο τους υποδομές ή κρατικές υπηρεσίες της χώρας, αλλά άμαχο πληθυσμό, απλούς και ανώνυμους πολίτες.