Το παραμύθι της “διατεταγμένης αποστολής” και η απόδοση τιμών στους καταδρομείς που επιτέθηκαν στο Προεδρικό...

Έτσι, από τότε περίπου, κάθε χρόνο ανήμερα του προδοτικού χουντοφασιστικού και εοκαβήτικου πραξικοπήματος που η Κύπρος θρηνεί τα θύματα της προδοσίας και τιμά τους Ήρωες της Αντίστασης στο πραξικόπημα, αποτίοντας τον πρέποντα φόρος τιμής σ’ αυτούς, ο Συναγερμός και οι ομογάλακτοί του, χρησιμοποιώντας ακριβώς το παραμύθι θανάτου εν ώρα υπηρεσίας σε “διατεταγμένη αποστολή” τιμά και τους νεκρούς καταδρομείς που έπεσαν επιτιθέμενοι στο Προεδρικό και αλλού κατά την εκδήλωση του πραξικοπήματος.

Πολιτική μωρία; Οπωσδήποτε!... Πολιτικός παραλογισμός; Αναντίλεχτα!... Πολιτικό θράσος; Ασφαλώς!... Εμπαιγμός της νοημοσύνης του λαού; Απόλυτα... Αυτό εξάλλου είναι το φόρτε τους. Το θέμα, βέβαια, θα ήταν ελάσσονος σημασίας, αν ο Συναγερμός το έκανε αυτό μόνος του, για να συγκρατήσει και περιχαρακώσει τα διάφορα ρεύματα -και ψηφοφόρους- στις τάξεις του. Άντε με τη συνδρομή εκτός κόμματος ακροδεξιών νεοφασιστικών και νεοναζιστικών στοιχείων και κατάλοιπων της αμαρτωλής δεξιάς και ακροδεξιάς. Από τη στιγμή, όμως, που στον πολιτικό αυτό παραλογισμό μετέχει και το επίσημο κράτος, από τη στιγμή που μετέχει και η εκκλησία, μάλιστα αμφότεροι με μεγαλόσχημους, το θέμα παίρνει άλλες, πολιτικές διαστάσεις. Γιατί συνιστά ύβρι στη μνήμη και την ηρωική θυσία των αγωνιστών της Αντίστασης, των νεκρών υπερασπιστών της Δημοκρατίας και της συνταγματικής τάξης και νομιμότητας. Γιατί συνιστά, όμως, μαζί και παράλληλα άφεση αμαρτιών και νομιμοποίηση αυτού τούτου του πραξικοπήματος. Χρησιμοποιόντας τον πόνο, τον αβάστακτο πόνο των συγγενών των καταδρομέων για τον άδικο και παράλογο χαμό τους. Αλλά αυτό, η δικαίωση και νομοποίηση τυ προδοτικού χουντοφασισιτκού κι εοκαβήτικου πραξικοπήματος, δεν χωνεύεται και δεν γίνεται αποδεκτό με τίποτε!

Όταν ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος κατηφόρισε για πρώτη φορά από τους τάφους των ηρώων της Αντίστασης και της Δημοκρατίας στο νέο κοιμητήριο Λευκωσίας, για να τελέσει τρισάγιο και στους τάφους των καταδρομέων που επιτέθηκαν στο Προεδρικό και αλλού, είπε στους επικριτές της πράξης του: “Με καλέσανε οι γονείς των παιδιών να τελέσω τρισάγιο στους τάφους τους και δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών του και ως ιερωμένος δεν μπορούσα να αρνηθώ”... Ορθό αυτό, αλλά να ξεκαθαρίσουμε, ένα πράγμα: Άλλο η θρησκευτική τελετή, το θρησκευτικό μνημόσυνο, το τρισάγιο και ο,τιδήποτε άλλο προβλέπει η θρησκεία και άλλο η απόδοση τιμής ήρωα. Άλλο ο Αρχιεπίσκοπος, ή οποιοσδήποτε άλλος ιερωμένος, να τελέσει ένα μνημόσυνο ή ένα τρισάγιο και να δεηθεί υπέρ αναπαύσεως τς ψυχής του νεκρού καταδρομέα και άλλο να καταθέτει στεφάνι αποδίδοντας στον νεκρό τιμές ήρωα για το θάνατά του.

Ωστόσο: Αν για την εκκλησία υπάρχει έστω και η ελάχιστη δικαιολογία, από θεησκευτικής και μόνο σκοπιάς, να τελέσει τρισάγιο ή μνημόσυνο στον κάθε νεκρό καταδρομέα -που εμένανε προσωπικά ουδόλως ενοχλεί, αντίθετα μάλιστα το κατανοώ- για τα κόμματα, την πολιτεία, για το κράτος και τους θεσμούς του καμία δικαιολογία δεν χωρεί. Επ’ ουδενί. Γι’ αυτό και μιλώ για πολιτικό -για να μην πω και θεσμικό- παραλογισμό. Γιατί τι άλλο από παραλογισμός είναι η έμμεση νομιμοποίηση και δικαίωση του χουντοφασιστικού και εοκαβήτικο πραξικοπήματος, μέσω της αποκατάστασης και δικαίωσης των πραξικοπηματιών; Κάτι που έκανε η κυβέρνηση Συναγερμού - Κληρίδη και συνεχίζει η κυβέρνηση Συναγερμού - Αναστασιάδη.

Μα επιτέλους κύριε πρόεδρε της Δημοκρατία, κύριοι υπουργοί, κύριοι κομματάρχες, κύριοι βουλευτές ή κρατικοί αξιωματούχοι όσοι και όποιοι, τέλος πάντων, εκπροσωπείτε -όπως χθες η υπουργός Δικαιοσύνης και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, πρόεδρος του ΔΗΣΥ και υποψήφιος πρόεδρος της Δημοκρατίας, τρομάρα μας- την οργανωμένη πολιτεία και τους θεσμούς της σε τέτοια μνημόσυνα, τί τιμή μπορείτε να αποδώσετε σε πρόσωπα που έχασαν τη ζωή τους σε έκνομη, ένοπλη, στρατιωτική -πραξικοπηματική- επίθεση στο Προεδρικό για να δολοφονήσουν τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και να καταλύσουν  το σύνταγμα; Κι αυτό είτε ισχύει -που ασφαλώς δεν ισχύει- είτε όχι το αφήγημα -διαβάζετε παραμύθι- της “διατεταγμένης αποστολής”. Δηλαδή εναποθέτω στεφάνι στον τάφο -ή ακόμη χειρότερα στο μνημείο, γιατί υπάρχουν και τέτοια, δυστυχώς- κάποιου εξαίροντας την “θυσία” του και χαρακτηρίζοντας ηρωικό τον θάνατό του γιατί, άκουσον άκουσον, πήγε να δολοφονήσει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας -και όχι μόνο, βέβαια- και και να καταλύσει της συνταγματική τάξη και νομιμότητα; Έλεος, πκιον. Μα τόσο απύθμενο πολτικό θράσος, τόσο παραλογισμός επιτέλους;

* Οι Κύπριοι αξιωματικοί και οπλίτες όχι μόνο μπορούσαν, αλλά και εκ του νόμου ήσαν υπόχρεοι να αρνηθούν τις έκνομες και παράνομες διαταγές των χουντικών αξιωματικών να στρέψουν τα όπλα τους κατά της Δημοκρατίας και του νόμιμου κράτους, ανατρέποντας και καταλύοντας τη συνταγματική τάξη και νομιμότητα. Αυτό έπραξε ο Αηδεμετίτης Καταδρομέας Σωτήρης Αδάμου Κωνσταντίνου, δίνοντας τη ζωή και το αίμα του στο δέντρο της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Και μια λεπτομέρεια: εκείνο το περιβόητο “πιστοποητικό” του τότε υπουργού Άμυνας, ότι ο Σωτήρης δεν ήταν πραξικοπηματίας και ότι έπεσε σε διατεταγμένη αποστολή εν ώρα υπηρεσίας, η οικογένειά του το απέστειλε πίσω στον εκδότη του. Κι αυτό πολύ πριν η πολιτεία αναγνωρίσει επίσημα, μετά από έρευνα, ότι ο Σωτήρης δεν ήταν πραξικοπηματίας, αλλά Ήρωας της Αντίστασης και της Δημοκρατίας. Βλέπετε, η οικογένεια του Σωτήρη, όσο και αν το βαθύ κράτος και το στρατιωτικό κατεστημένο προσπαθούσε να παρεμποδίσει την διακρίβωση των συνθηκών θανάτου του Σωτήρη, γνώριζε ότι αυτός ΔΕΝ ήταν πραξικοπηματίας!