Αυτά είναι κουραφέξαλλα, κ. υπουργέ Οικονομικών και... μετά συγχωρήσεως, δηλαδή!

Αλήθεια, τι σχήμα -αλλά και τι μέρος- λόγου είναι αυτό το περί... “στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης”; Δηλαδή τώρα ανακαλύψαμε στοιχειώδη και μη στοιχειώδη κοινωνική δικαιοσύνη. Σόρι, κύριε υπουργέ, αλλά είτε έχουμε είτε δεν έχουμε κοινωνική δικαιοσύνη. Τελεία. Ολίγη κοινωνική δικαιοσύνη είναι όπως το “ολίγον έγκυος”, δεν νομίζεις; Και για να μην σε έχω στην αγωνία, στον σημερινό ολοκληρωτικό και άκρως επιθετικό καπιταλισμό -του οποίου εσείς και η σημερινή κυβέρνηση είστε πιστός υπηρέτης- ούτε στοιχειώδη, ούτε απόλυτη κοινωνική δικαιοσύνη έχουμε! Τελεία και παύλα...

Βλέπετε, αν πιστεύατε έστω και κατ’ ελάχιστον -τουτέστιν πραγματικά και έμπρακτα- στην κοινωνική δικαιοσύνη, δεν θα επιτρέπατε να υπάρχει αυτή η χαοτική διαφορά στον διαμοιρασμό του παραγώμενου εθνικού και παγκόσμιου πλούτου. Δεν θα επιτρέπατε -αφού δεν θα σας άφηνε η συνείδησή σας να κοιμάστε ήσυχος- εν καιρώ κρίσης τα κέρδη να πολλαπλασιάζονται και, φευ, ο πλούτος να πηγαίνει σε μια ισχνότατη μειοψηφία και η συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού να οδηγείται ολοένα και βαθύτερα στην εξαθλίωση.

Αυτά, σε ό,τι αφορά το θεωρητικό μέρος του ζητήματος. Επί της ουσίας που οδήγησε στην χθεσινή διαμαρτυρία και στάση εργασίας των τραπεζικών υπαλλήλων, να πω συμπληρωματικά και τούτα:

Πρώτο: Συνειδητά παραγνωρίζετε πως οι εργαζόμενοι -και όχι μόνο οι τραπεζικοί υπάλληλοι- όπως επίσης και το σύνολο του πληθυσμού του δύσμοιρου αυτού τόπου, που είχε την ατυχία από τον Μάρτη του 2013 να κυβερνάται από την υμετέρα κυβέρνηση, δεν διεκδικούν κάτι που δεν τους ανήκει, αλλά τα δικά τους λεφτά, τις δικές του αποταμιεύσεις. Αποταμιεύσεις κόπων και εργασίας μιας ζωής. Τις οποίες η κυβέρνησή σας, εν μιά νυχτί, εξαΰλωσε. Βέβαια το αποκαλέσατε κούρεμα και του δώσατε και νομιμοφάνεια -συνεργούσης προς τούτο και της πλειοψηφίας της τότε βουλής- αλλά η ουσία ήταν και παραμένει μία:

Ταχυδακτυλουργικά, παράτυπα και παράνομα κάποιοι έβαλαν το χέρι στις τσέπες των πολιτών και πήραν τις αποταμιεύσεις, τις καταθέσεις, τα ταμεία και λοιπά χρήματα που είχαν στις τράπεζες. Κι αυτό, όχι για  να σώσουν την οικονομία του τόπου και τον τόπο τον ίδιο -ως ψευδώς συχνά πυκνά ισχυρίζονται οι “κουρείς” των καταθέσεων και αποταμιεύσεων του κοσμάκη- αλλά για να σώσουν τις τράπεζες. Φορτώνοντας το κόστος της σωτηρίας των τραπεζών -του κατ’ εξοχήν εκφραστή και κινητήριου βραχίονα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού- στον απλό πολίτη. Και ξεπουλώντας, στην πορεία και εν τελευταία ανάλυση -έναντι πινακίου φακής- τις κυπριακές τράπεζες στο αρπακτικό ξένο κεφάλαιο.

Κι είναι αυτό, κύριε υπουργέ, έγκλημα που κάποιοι θα χρειάζονταν πολλές ζωές συνεχόμενες για να το (ξε)πληρώσουν προς την κοινωνία. Αυτό, βέβαια, αν πράγματι υπήρχε κοινωνική δικαιοσύνη και αν πράγματι η αστική δικαιοσύνη ταυτιζόταν με τη λαϊκή δικαιοσύνη. Με τη δικαιοσύνη, δηλαδή, που υπηρετεί, δικαιώνει και προάγει τον λαό και όχι την δικαιοσύνη που υπηρετεί και προάγει το σύστημα, παραγνωρίζοντας τον λαό και τα πραγματικά του συμφέροντα...

Δεύτερο: Ομιλείτε -κύριε υπουργέ- μετά περισσής έπαρσης περί ρυθμίσεων που έχουν οριστικοποιηθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο και οι οποίες συνεπάγονται -προσθέτετε- σημαντική επιβάρυνση των δημοσίων οικονομικών. Κι αυτό -κομπάζετε- προς εκπλήρωση των δεσμεύσεων που το κράτος ανέλαβε... Μα δεσμεύσεις από την παρούσα κυβέρνησης λήφθηκαν, κύριε υπουργέ, και προηγούμενα. Με κυριότερη -επί του θέματος- ότι ο εξοχότατος κύριος πρόεδρός μας αν λαός του εμπιστευόταν το πηδάλιο του κράτους, ΔΕΝ θα προχωρούσε σε κούρεμα των καταθέσεων. Ο λαός -δυστυχώς- τον εμπιστεύθηκε, αλλά αυτό μόλις στην δεύτερη βδομάδα της διακυβέρνησής του αθέτησε την δέσμευσή του και πρωταγωνίστησε στο κούρεμα... Άστε, λοιπόν, τις δεσμεύσεις, γιατί με αυτές δεν  πείθετε...

Τρίτον: Αλήθεια, που το είδατε γραμμένο ότι θα μπορούσε ποτέ ο λαός να δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από αυτό που η κυβέρνηση του αφαίρεσε από την τσέπη -αν μια τέτοια πράξη είναι ή δεν είναι κλοπή, το αφήνω στην κρίση σας- και μάλιστα θα έπρεπε για τούτο να αισθάνεται και υποχρεωμένος έναντι αυτών που έβαλαν το χέρι του στην τσέπη του και πήραν τις καταθέσεις και αποταμιεύσεις του;

Ξέρετε, αν αυτό έχει ίχνος κοινωνικής δικαιοσύνης, τότε προς τι φωνάζουμε σαράντα τρία χρόνια τώρα για την τουρκική εισβολή και κατοχή; Βλέπετε, ο Αττίλας δηλώνει έτοιμος -με τους δικούς του απεχθείς όρους, μάλιστα- να επιστρέψει μέρος των κλεμμένων εδαφών μας. Θα πρέπει, δηλαδή, εμείς να του κάνουμε και τεμενάδες για τούτο; Μάλλον δεν μας τα λέτε καλά, κύριε υπουργέ, έτσι;

• «Άμα αρπάξεις… άμα γραπώσεις… άμα τσακώσεις»...

ΕΚΛΕΨΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ? ΟΙ ΠΟΙΝΕΣ ! ( ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ )

Υστερόγραφο 1: Έχω αλιεύσει το ανωτέρω χθες -ανήμερα της 30ής επετείου από το θάνατο του αξέχαστου Νίκου Σταυρίδη- από τον Ημεροδρόμο. Για να δούμε το σύστημα που ζούμε σήμερα, μέσα από προφητικά λόγια ενός αξέχαστου κωμικού, κάμποσες δεκαετίες πριν από σήμερα... Αν εσείς στη θέση της Ελλάδας του τότε, βάλετε την Κύπρο του σήμερα, θα δείτε ότι τα προφητικά αυτά λόγια και η μοναδική αυτή ανάλυση σ’ ένα κωμικό μονόλογο ισχύουν -στο πολλαπλάσιο- και σήμερα, προς δόξα του καπιταλισμού...

Υστερόγραφο 2: Αλήθεια, είναι τυχαίο που το πρώτο ανάλογο κούρεμα -εσείς διαβάζετε βίαιη ανακατανομή του εθνικού πλούτου σε βάρος των πλατιών λαϊκών μαζών- έγινε και πάλιν επί συναγερμικής διακυβέρνησης, το 1999 - 2000, με το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου;

Κυπ. Κ.