Ποιος είναι επικίνδυνος και πόσο, ο καθένας μπορεί μόνος του να κρίνει...

Ωστόσο: Αφορμή για τούτο έδωσε  ίδιος με τις δηλώσεις του. Ο οποίος επέτρεψε -στη δική μου αντίληψη τα περί σκοπιμοτήτων είναι το έλασσον- να παρερμηνευθούν και/ή να "διαστρεβλωθούν" και/ή να "παραποιηθούν" οι δηλώσεις του. Τουτέστιν δεν μίλησε καθαρά και με σαφήνεια και άφηνε περιθώρια διαστρέβλωση, παραποίηση και παρερμηνείας. Άρα το πρόβλημα -και στην περίπτωση που ο ίδιος έχει δίκαιο με όσα σήμερα ισχυρίστηκε- ξεκίνησε από τον ίδιο και τις δηλώσεις του και όχι τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Από αυτό, λοιπόν, το σημείο ξεκινώντας, διαπιστώνεται ένα σοβαρό πρόβλημα: Ότι ο πρόεδρος δεν μπορεί να εκφραστεί με σαφήνεια και/ή με τα λεγόμενά του επιτρέπει να παρερμηνεύονται οι δηλώσεις του. Και τούτο προκειμένου για ζητήματα κομβικής σημασίας στο εθνικό μας πρόβλημα -και όχι μόνο- είναι πολιτικά επικίνδυνο. Βέβαια, ο πρόεδρος δεν μίλησε για παρερμηνεία, αλλά για παραποίηση και διαστρέβλωση. Αποδίδοντάς τα μάλιστα σε εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων!

Δεύτερο ολίσθημα του προέδρου. Κι είναι τούτο ολίσθημα με την έννοια ότι αποδίδει στους πολιτικούς αρχηγούς, αλλά και τους συνυποψήφιους του -τους οποίους κατά τα άλλα καλεί σε ενότητα και ομοψυχία μετά τις εκλογές- συνειδητή και/ή ηθελημένη παραποίηση και διαστρέβλωση των δηλώσεών του. Άρα οι πολιτικοί αρχηγοί δίνοντας επιχειρήματα και ενισχύοντας το οπλοστάσιο της τουρκικής και τ/κ πλευράς είναι -λόγοις κα έργοις- επικίνδυνοι για το Κυπριακό!

Ξέρετε οι αρχαίοι Λατίνοι έλεγαν “”Verba volent, scripta manent”. Δηλαδή ο προφορικός λόγος εύκολα ξεχνιέται, ενώ ο γραπτός λόγος μένει. Μεταφέροντας το δεν στη δική μα εποχή και στο δικό μας παράδειγμα, ο προφορικός λόγος, ως οι δηλώσεις, ενδεχομένως και παρερμηνεύεται, ακόμη και παραποιείται και/ή διαστρεβλώνεται. Ωστόσο: από την εποχή του Γάιου Τίτου -σ’ αυτόν αποδίδεται η παροιμιώδης αυτή φράση, που λέχθηκε στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο- ίσαμε σήμερα, η τεχνολογία έχε κάνει τόση πρόοδο, που ΚΑΙ ο προφορικός λόγος μένει, αφού καταγράφεται ηλεκτρονικά ή άλλως πως και παραμένει στην ιστορία αυτούσιος, χωρίς κάποιος να μπορεί να τον παρερμηνεύσει, ή -ακόμη χειρότερα- συνειδητά να τον διαστρεβλώσει και/ή παραποιήσει.

Από αυτό ξεκινώντας, θεωρώ πως θα ήθελε αρκετό θράσος -για παράδειγμα- ο επικεφαλής του Γραφείου Κυπριακού της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ, Τουμάζος Τσελεπής να αποδώσει στον πρόεδρο Αναστασιάδη τη δήλωση σε εισαγωγικά -δηλαδή αυτολεξή- ότι αν οι Τούρκοι «επιλέγουν να προστατεύσουν τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων σε μια ξεχωριστή, ανεξάρτητη οντότητα, τότε θα πρέπει να περιοριστούν εις όσα αναλογούν στην ΑΟΖ της εν λόγω παρανόμου οντότητας. Και συνεπώς δεν έχουν λόγο να αμφισβητούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας». Αυτών, ωστόσο, δεδομένων, λεχθέντων και καταγραφέντων, τότε ναι, ο πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε σοβαρό πολιτικό ατόπημα. Και το πλέον αρμόζων -γι’ αυτό και το επιτελείο του- είναι να πει απλά ότι έκανε λάθος διατύπωση, δεν εννοούσε αυτά που το αποδίδουν και να μην κατηγορεί όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και τα επιτελεία των άλλων υποψηφίων για -συνειδητή, παρακαλώ- διαστρέβλωση και παραποίηση των δηλώσεών του, δήθεν για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων. Βλέπετε, αν ισχύει αυτό που λέγει ο πρόεδρος, τότε όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, οι ανθυποψήφιοι του και τα επιτελεία τους είναι -τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το εθνικό μας πρόβλημα- επικίνδυνοι. Στο βαθμό, όμως, που δεν ισχύει, τότε επικίνδυνος για το εθνικό μας πρόβλημα είναι ο ίδιος και το κόμμα του...

Τώρα, ποιος είναι επικίνδυνος και πόσο, ο καθένας μπορεί μόνος του να κρίνει...