Κακάσhημος κόσμος... καπιταλιστικά πλασμένος!

Θέλετε και το κερασάκι στην τούρτα; Ιδού: Το πλουσιότερο 1% του πλανήτη, «δέσμευσε» το 27% του παγκόσμιου πλούτου μεταξύ του 1980 και το 2016. Και να ’στε σίγουροι πως: αν περιορίσουμε τον χρονικό ορίζοντα από τα 36 χρόνια σε μόνο πέντε χρόνια, τότε το 27% -του παγκόσμιου πλούτου που ορίζει αυτό το 1%- θα πεταχτεί ίσαμε το... 50%! Βλέπετε, σύμφωνα με έρευνα της «Boston Consulting Group», συνολικά 18,5 εκατομμύρια πλούσιοι μοιράζονται το 47% όλου του παγκόσμιου πλούτου σε εισοδήματα, τραπεζικές καταθέσεις ή μετοχές. Το ύψος της περιουσίας αυτής της μειοψηφίας ανέρχεται στα 78,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που ξεπερνά το παγκόσμιο ΑΕΠ!!!

Και τώρα στα καθ’ ημάς... Δηλαδή τι καθ’ ημάς, σ’ αυτό που με έφερε στον τίτλο του σημερινού εν τύποις πονήματος: Κακάσhημος κόσμος... καπιταλιστικά πλασμένος! Που λέτε, σύμφωνα με σχετικό ειδησάριο που διάβασα χθες στο ΚΥΠΕ, τα αφεντικά των μεγαλύτερων δημόσιων εταιρειών της Βρετανίας θα λάβουν κατά μέσο όρο περισσότερα χρήματα τις πρώτες τέσσερις ημέρες του 2018 από όσα κερδίζουν ετησίως οι “τυπικοί” εργαζόμενοι, σύμφωνα με ανεξάρτητους υπολογισμούς που δημοσιεύθηκαν χθες Πέμπτη. Καταλάβατε τι μας λένε εδώ οι ερευνητές; Ότι όσα παίρνει ένας μέσος εργαζόμενος για ολόκληρο τον χρόνο, αυτοί οι “πεντακόσιοι” τα έχουν ήδη τσεπώσει από τις πρώτες τέσσερεις μέρες του 2018!!!

Που λέτε, όπως μετέδωσε χθες ο Θανάσης Γκαβός, ανταποκριτής του ΚΥΠΕ, από το Λονδίνο, η δεξαμενή σκέψης «The High Pay Center» και ο οργανισμός Chartered Institute of Personnel and Development (CIPD), έχουν δώσει στην 4η Ιανουαρίου -χθες- την ονομασία "Fat Cat Thursday" για να αναδείξουν τα ευρήματά τους. Οι δύο οργανισμοί, λοιπόν, αναφέρουν ότι: η μέση αμοιβή των Διευθυνόντων Συμβούλων (CEO) σε εταιρείες που είναι εισηγμένες στο δείκτη FTSE 100 του χρηματιστηρίου του Λονδίνου, θα ξεπεράσουν κατά τις τέσσερις πρώτες ημέρες του 2018 το μέσο ετήσιο μισθό των υπαλλήλων ο οποίος ανέρχεται στα £28.758 (€32.328).

Και ξέρετε κάτι; Σ’ αυτά τα νούμερα φτάνουμε ακόμη και μετά που -υποτίθεται- η αμοιβή των εκτελεστικών στελεχών έχει μειωθεί εν μέσω μιας «περιορισμένης» -τάχαμου- συγκράτησης δαπανών από τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών. Παρά ταύτα, όμως, το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανώτερων και μέσων εργαζομένων «παραμένει μεγάλο», προειδοποιούν οι δύο οργανισμοί που ετοίμασαν την έκθεση...

Βλέπετε: ενώ η μέση αμοιβή των Διευθυνόντων Συμβούλων είχε μειωθεί -λένε- κατά ένα πέμπτο μέχρι το 2016, αυτή, ωστόσο, παραμένει 120 φορές μεγαλύτερη από τον μέσο μισθό του εργαζόμενου πλήρους απασχόλησης! Σόρι, γράψτε λάθος: Σημείωσε μείωση, αφού από την αναλογία 122 προς 1 του προηγούμενου έτους έπεσε στα... 120 προς 1! Ε, μην είμαστε και πλεονέκτες ημείς οι απλοί εργαζόμενοι...

Θα μου πείτε: Ε, καλά, αυτοί που κάνανε την έρευνα και έφτασαν σ’ αυτά τα πορίσματα, δεν προτείνουν λύση; Πως, προτείνουν: "Χρειαζόμαστε -λένε- να επανεξετάσουμε σε βάθος για το πώς και γιατί επιβραβεύουμε τους CEOs, λαμβάνοντας υπόψη μια πολύ πιο ισορροπημένη βαθμολογία επιτυχίας πέρα από τα οικονομικά αποτελέσματα, εξετάζοντας ευρύτερα τις επιπτώσεις σε όλους τους ενδιαφερόμενους της επιχείρησης, από τους εργαζόμενους μέχρι την κοινωνία ευρύτερα", δήλωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος στην CIPD.

Αλλά το ερώτημα είναι και παραμένει απλό: Και θα λυθεί έτσι -όπως δηλαδή εισηγείται ο πιο πάνω κύριος- το πρόβλημα της ανισότητας; Όχι δα... Και για να μη νομίζετε ότι σας κάνω πλύση εγκεφάλου, να σας φρεσκάρω κάποια νούμερα. Κι αυτό αφού, την ίδια ώρα στην απέναντι -από το 1% των πλουσιότερων πλουσίων- πλευρά, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Greenpeace και της Unicef για το 2016:

- 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από έλλειψη θρεπτικών συστατικών
- 900 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να πεινούν
- 1.5 δις κόσμος σε παγκόσμια κλίμακα, δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό
- 22.000 παιδιά, πεθαίνουν  καθημερινά από τη φτώχεια και τις κακουχίες.

Συμπέρασμα; Μα είναι απλό. Το έγραψε πολύ γλαφυρά στον "Ημεροδρόμο" στις 28 περασμένου μήνα ο Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος, από τον οποίο και αντιγράφω:

«Η απανθρωπιά της πείνας  από τη μια, και ο αμύθητος πλούτος από την άλλη, δεν προκύπτουν σαν “φυσικός” νόμος, αλλά έχουν ως μήτρα εκδήλωσής τους την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Τους σκληρούς νόμους του καπιταλισμού. Της ατομικής ιδιοκτησίας, των κερδών, των εμπορευμάτων, της υπεραξίας. Της καπιταλιστικής κοινωνίας που χωρίζεται σε μια χούφτα “ιδιοκτήτες”, από τη μια, και σε θάλασσα πληβείων από την άλλη. Κι όσο πολλαπλασιάζονται τα μυθώδη πλούτη των μερικών χιλιάδων, τόσο περισσότερα δισεκατομμύρια άνθρωποι θα οδηγούνται στη φτώχεια, την ανέχεια, την πείνα ακόμα και τον θάνατο. Βέβαια οι λίστες του πλούτου και των μυθικών περιουσιών θα διευρύνονται όλο και περισσότερο»…

Κι λύση; Ποια είναι λύση που θα εξαλείψει από προσώπου γης την φτώχεια, την ανέχεια, την πείνα, ακόμη και τον θάνατο -ως εκ των πιο πάνω- αλλά και θα συρρικνώσουν τις λίστες του πλούτου και των μυθικών περιουσιών των πολύ, μα πάρα πολύ... ολίγων της γης;

Και πάλιν είναι απλή: Μόνο με την ανατροπή της γενεσιουργού αιτίας αυτού του φαινομένου. Δηλαδή: του καπιταλισμού και των παράγωγων. Οποιαδήποτε άλλη “μέση λύση”, όπως για παράδειγμα με διαχείριση του καπιταλισμού,για -δήθεν- πιο δίκαιη κοινωνία, δεν θα είναι παρά μόνο μια ψευδαίσθηση που απλά θα διαιωνίζει και θα αναπαράγει το σύστημα. Και μαζί μ’ αυτό την ανισότητα που θα διευρύνει δραματικά -και αντιστρόφως ανάλογα- τα δισεκατομμύρια των φτωχών και εξαθλιωμένων με τις λίστες του πλούτου και των αμύθητων περιουσιών...