Ο Αβέρωφ, τα... πισωγυρίσματα στο αμαρτωλό παρελθόν και το πραγματικό αμαρτωλό παρελθόν

“Παρά τη βελτίωση στην πραγματική οικονομία, παρά τη βελτίωση των δεικτών, την κάθετη μείωση της ανεργίας, θέλουμε με πιο έντονους ρυθμούς να συνεχιστεί αυτή η θετική πορεία της οικονομίας, χωρίς πειραματισμούς και πισωγυρίσματα, γιατί το όραμά μας για τους νέους μας δεν είναι μόνο να βρίσκουν εργασία, αλλά να βρίσκουν εργασία στους τομείς για τους οποίους έχουν σπουδάσει και να έχουν και αξιοπρεπή θέση εργασίας με αμειπτικές απολαβές”.

Για να προσθέσει,λίγο πάρα κάτω: "Δεν σηκώνει πειραματισμούς. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις το σωστό δρόμο που οδηγεί στην ανάπτυξη, και είναι πολύ επικίνδυνο να πισωγυρίσεις και να θέσεις το λαό, την κοινωνία και τη χώρα σε επικίνδυνους δρόμους και πισωγυρίσματα του αμαρτωλού παρελθόντος μας"...

Είπε κι άλλα πολλά, βέβαια, ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, ωστόσο για σκοπούς δικής μου ανάλυσης παραμένω σ’ αυτά. Διευκρινίζοντας, βέβαια, ότι από οικονομικής άποψης -και ανάλυσης- οι απόψεις του κ. Αβέρωφ Νεοφύτου περί της βελτίωσης της πραγματικής οικονομίας των δεικτών και της “κάθετης” μείωσης της ανεργίας, σηκώνουν πολλή συζήτηση. Όπως ακόμη πιο πολλή συζήτηση σηκώνει και η θεώρηση του κυβερνώντος κόμματος περί της ανάπτυξης -της οικονομίας- γενικά και οι... “αμειπτικές” απολαβές των νέων. Γι’ αυτά, όμως, άλλη φορά...

Το ζητούμενο για μένα σήμερα, βγαίνει μέσα από το τίτλο του εν τύποις πονήματος. Και προκύπτει από τον συσχετισμό των δύο παραγράφων από τις δηλώσεις Αβέρωφ Νεοφύτου, που παρέθεσα. Δηλαδή: “πειραματισμούς και πισωγυρίσματα”, αλλά και περί τους “... επικίνδυνους δρόμους και πισωγυρίσματα του αμαρτωλού παρελθόντος μας”.

Και  ξεκινώ με μια κριτική της απόλυτης θεώρησης του κ. Νεοφύτου ως προς το παρελθόν: Σε όποια και όσα αμαρτήματα κι αν έχουν κάποιοι περιπέσει στο παρελθόν, είναι όχι μόνο αδόκιμο, αλλά και επικίνδυνο αυτά να γενικεύονται και να αποδίδονται στο σύνολο του λαού. Κι αυτό για λόγους τάξης, αλλά και ιστορικής πραγματικότητας. Κι αυτό για να χρησιμοποιήσω την ρήση “τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ”... Παραφράζοντας, ωστόσο, το δεύτερο μέρος σε “τα του λαού τω λαώ”...

Πραγματικά διερωτούμαι: Τα όποια αμαρτήματα του παρελθόντος κατανέμονται ίσα σε όλους μας; Διότι αυτό κάνει ο κ. Νεοφύτου, καταλήγοντας με το: “πισωγυρίσματα του αμαρτωλού παρελθόντος μας”. Στο βαθμό που προσωπικά μου αναλογεί, εγώ δεν αποδέχομαι ότι το αμαρτωλό παρελθόν, άρα και οι αμαρτίες, ανήκουν σε όλους μας. Βέβαια, στον αντίποδα: Ότι σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο από τις αμαρτίες κάποιων, ακόμη και από τα εγκλήματα κάποιων, πληρώνει το σύνολο του τόπου και του λαού, μπορεί να συμβεί. Και το γνωρίζουμε -καλύτερα το βιώνουμε- τούτο ιδιαίτερα έντονα από το 1974 και μετά. Από το δίδυμο έγκλημα -δηλαδή- σε βάρος του λαού μας το μαύρο εκείνο καλοκαίρι του 1974. Στο οποίο έγκλημα, ρόλο διαδραμάτισαν πέραν των όποιων εξωτερικών εχθρών του λαού μας και τα ντόπια φερέφωνα τους. Που στην μεν Ελλάδα άκουγαν και ακούνε στο όνομα “χούντα των Αθηνών”, στην δε Κύπρο άκουγαν και ακούνε το όνομα “ΕΟΚΑ Β’”. Την οποία ελάχιστο χρόνο μετά το φοβερό αυτό έγκλημα -1976- η παράταξη του Αβέρωφ Νεοφύτου στέγασε και πολιτικοποίησε. Και εν τέλει νομιμοποίησε -μαζί και το έγκλημά της- με την πρώτη συναγερμική διακυβέρνηση, το 1993... Έτσι απλά. Και προσωπικά -κι πιστεύω μαζί με μένα κι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας- δεν δέχομαι όχι απλά ίσες ευθύνες, αλλ’ ούτε κατ’ ελάχιστον ευθύνες, με τους ΕΟΚΑβητατζήδες. Οι οποίοι,μαζί με την χούντα των Αθηνών ματοκύλησαν στις 15 του Ιούλη 1974 την Κύπρο και το λαός μας και έφεραν, στις 20 του ίδιου μήνα τον Αττίλα και την κατοχή.

Τα πιο πάνω σε ότι αφορά το πολιτικό κομμάτι των όποιων σημερινών προβλημάτων του λαού μας, που ανάγονται σ’ αυτό που ο Αβέρωφ Νεοφύτου αποκαλεί “αμαρτωλό παρελθόν μας”. Κι έρχομαι στην οικονομία: Αν δεχθούμε ότι στην οικονομία -ή καλύτερα στα της δημόσιας οικονομίας, δηλαδή της διαχείρισης του κράτους- έγιναν λάθη τέτοια, που επιτρέπουν να μιλούμε για “αμαρτωλό παρελθόν”, δικαιούται ο οποιοσδήποτε σήμερα να τα επιμετρά τούτα ίσα σε όλο το λαό; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Τότε γιατί το κάνει ο Αβέρωφ Νεοφύτου; Μα είναι απλό: για να δικαιολογεί τη θέση ότι λογικό επόμενο είναι όλοι να πληρώσουμε το κόστος αυτών των αμαρτιών.

Φευ, όμως... Ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση, δεν πληρώσαμε όλοι το ίδιο κόστος, αφού: αποδεδειγμένα το μεγαλύτερο μέρος στο κόστος των όποιων λαθών, αμαρτιών ακόμη και εγκλημάτων στην οικονομία, που επενήργησαν ως εσωγενείς λόγοι για την οικονομική κρίση στην Κύπρο, το πλήρωσε ο λαός, ενώ οι ολίγοι, οι προύχοντες και εχούμενοι βγήκαν κερδισμένοι από την κρίση. Αυτό, βέβαια, δεν συμβαίνει μόνο στην Κύπρο, αλλά σε όλο τον κόσμο. Και, κυριολεκτικά,  φωνάζουν τούτο οι αριθμοί. Όπου το μόλις ένα τοις εκατόν των πολύ πλουσίων κατέχει πάνω από όσο κατέχει ο μισός πληθυσμός της γης... Και το έχω ξαναγράψει από τη στήλη αυτή: αν κάποιοι νομίζουν ότι η Κύπρος εξαιρείται από αυτό που συμβαίνει παγκόσμια απλά παίζουν το παιγνίδι του συστήματος εκμετάλλευσης των λαϊκών στρωμάτων και εργαζομένων. Έτσι απλά...

Κι έρχομαι στις αμαρτίες του παρελθόντος. Αλήθεια, στην περίπτωση που έγιναν στο παρελθόν αμαρτίες -και έγιναν, ασφαλώς- αυτές τις κάναμε όλοι; Όχι, βέβαια! Γιατί τις αμαρτίες -και χρησιμοποιώ τον πιο ήπιο χαρακτηρισμό- τις έκαναν αυτοί που διαχειρίζονταν τα δημόσια οικονομικά. Τεχνοκράτες και πολιτικοί προϊστάμενοί τους. Και ποιοι ήσαν αυτοί; Ελάτε, ντε, δεν τους γνωρίζετε; Μα αυτοί που από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας θεώρησαν ότι αυτή -η Κυπριακή Δημοκρατία- ήταν δικαιωματικά τσιφλίκι δικό τους και αυτοί -που την θεωρούσαν τσιφλίκι τους- οι νόμιμοι διαχειριστές της! Και εννοώ χωρίς υπεκφυγές τη γενιά των αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Της πρώτης, διότι αυτοί -οι “αγωνιστές”- της δεύτερης ΕΟΚΑ -ΕΟΚΑ Βήτα- ήσαν ήδη κατά πλειοψηφία γρανάζια του κρατικού μηχανισμού. Αυτοί, λοιπόν (αυτοί και οι συγγενείς τους), είναι που γέμισαν την κρατική -και όχι μόνο- γιατί απλά θεωρούσαν εαυτούς ελευθερωτές της Κύπρου και δικαιωματικά τους ανήκε η νομή της εξουσίας, μέσα από τον κρατικό μηχανισμό... Επιζητώντας να αποκομίσουν το μέγιστο όφελος από αυτή την εξουσία. Και η παράταξη του Αβέρωφ Νεοφύτου -όπως και ο κρατικός μηχανισμός- διαχρονικά είναι γεμάτοι από αυτούς. Όποιοι και αν ήσαν -τύποις- στην εξουσία -δηλαδή την κυβέρνηση- και/ή φαινομενικά κυβερνούσαν...

Οι όποιες, λοιπόν, στρεβλώσεις -ακόμη και αμαρτίες- έγιναν στο παρελθόν, έγιναν ακριβώς για εδραιώσουν την παραμονή τους στην εξουσία και διαχείριση του κρατικού μηχανισμού,  με το ανάλογο όφελος, οικονομικό και όχι μόνο... Ε, λοιπόν, σ’ αυτές τις αμαρτίες δεν έχουμε όλοι ευθύνες, ξεκάθαρα πράγματα!

Υ.Γ.: Για το τι -ενδεχομένως- θεωρεί και/ή υπονοεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου ως αμαρτίες και/ή πισωγυρίσματα στο... “αμαρτωλό παρελθόν”, σε επόμενο εν τύποις πόνημα.

Κυπ. Κ.