Ο αγώνας της ΕΟΚΑ, το μετά, και αυτά που δεν... λέγονται

Όλα αυτά, λοιπόν, από αυτούς που το παίζουν πρωταγωνιστές -και συνεχιστές- του αγώνα της ΕΟΚΑ λες και δεν έγιναν. Ωσάν και η ΕΟΚΑ Β’ -για παράδειγμα- ουδέποτε υπήρξε! Ούτε και το χουντοφασιστικό εοκαβήτικο πραξικόπημα. Το οποίο, βέβαια, στην “καλύτερη” για αυτούς περίπτωση, ήταν αποτέλεσμα απλώς λαθών και... διχασμού! Αίσχος...

Πώς το είπε χθες ο -φανατικός οπαδός αυτής της σχολής- πρόεδρος Αναστασιάδης; “Αυτό που δημιούργησε την Κυπριακή Δημοκρατία -είπε- δεν ήταν παρά η ανδρεία, η πίστη και η ενότητα”. Ανέφερε ακόμη πως αγωνιστές -της ΕΟΚΑ, εννοείται- “μας καταξίωσαν να ζούμε” και -πρόσθεσε- “μας παρέδωσαν ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος”... Για να προσθέσει επί τούτου το κερασάκι στην τούρτα: “Δυστυχώς, λάθη, ο διχασμός, η τουρκική βουλιμία και οι σχεδιασμοί έφεραν τα όσα σήμερα βιώνουμε”!

Αλλά κοιτάξτε σύμπτωση: Για ενότητα, ομόνοια και ομοψυχία, μίλησαν και οι... Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955 - 59. Οι οποίοι σε διακήρυξή τους κάλεσαν την πολιτική ηγεσία και τον λαό να αναλογισθούν τις ευθύνες τους, να κηρύξουν ομόνοια και ομοψυχία, και ενωμένοι όλοι μαζί να αντιμετωπίσουμε το εθνικό μας θέμα με καθορισμένους τους στόχους και τις ενέργειές μας για τη σωτηρία της Κύπρου... Να πω "απόν αντρέπεται ο κόσμος εδ δικός του", θα είναι πολύ; Α, μπα... μούγια που τους εδάκκασε!

Βέβαια, στη διακήρυξή τους οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955 - 59 λένε κι άλλα πολλά. Τα οποία δεν θα απαριθμήσω, λόγω χώρου. Δεν αντέχω, ωστόσο, να μην αναφερθώ σε μια πρόκληση των Συνδέσμων. Αναφέρουν, λοιπόν, οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955 - 59, στη διακήρυξή τους: «Επιτελώντας το χρέος μας να τιμήσουμε και να μνημονεύσουμε την ακατάλυτη και απροσκύνητη γενιά του πενήντα  πέντε, που σήκωσε το βάρος της επανάστασης του σκλαβωμένου λαού μας για αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, να υποκλιθούμε, να μνημονεύσουμε και να τιμήσουμε τους αθάνατους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους, έγιναν ολοκαυτώματα, ανέβηκαν στην αγχόνη και ξεψύχησαν στα φριχτά και απάνθρωπα βασανιστήρια των Άγγλων αποικιοκρατών, αναλογιζόμαστε από πού ξεκινήσαμε και πού φθάσαμε”. Και προσθέτουν: “Πονά η ψυχή μας, αναστατώνεται ο ψυχικός μας κόσμος. Καυτά τα ερωτήματα. Μας προκαλούν απόγνωση και προβληματισμό”...

Ε, αυτό είναι πρόκληση και απύθμενο θράσος. Και δεν εννοώ ότι μια ομάδα ανθρώπων σφετερίζονται ολόκληρο τον αντιαποικιακό αγώνα του λαού μας, που ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν η ΕΟΚΑ ιδρυθεί. Εννοώ ότι οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955 - 59, ενώ ορθά αναλογίζονται “από πού ξεκινήσαμε και πού φθάσαμε”, υποκριτικά και με θράσος καμώνονται πως δεν γνωρίζουν “γιατί αλλού φθάσαμε”. Και το χειρότερο: καμώνονται πως τα “καυτά ερωτήματα” που -δικαίως, βέβαια- τους προκαλούν “απόγνωση και προβληματισμό”, δεν έχουν καμία σχέση μαζί τους. Κι ότι η απάντησή τους είναι οπουδήποτε αλλού, εκτός από τους ίδιους! Αίσχος και πάλιν...

Παρατήρηση πρώτη: Η ενότητα κτίζεται στην πράξη και όχι στα λόγια. Και στην πράξη η γενιά της ΕΟΚΑ -και οι πρωτεργάτες της- απέκλεισαν από τον αγώνα το μεγαλύτερο μέρος του λαού μας! Την Αριστερά και ολόκληρη την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Όχι τυχαία, βέβαια, αλλά ας μην καμώνονται σήμερα, αυτοί οι ίδιοι, ότι είναι θιασώτες της ενότητας, ομόνοια και ομοψυχίας.
Ένα, λοιπόν, από αυτά που δεν λέγονται σήμερα, είναι ότι ο αποκλεισμός της Αριστεράς -που τα χρόνια που προηγήθηκαν κατήγαγε περήφανες νίκες στις δημαρχιακές εκλογές, με εκλογική δύναμη που άγγιζε το 40%- ήταν συνειδητή επιλογή της ηγεσία του ΕΟΚΑ. Βλέπετε, εχθρός και αντίπαλος της ΕΟΚΑ ήταν πρώτα οι κομμουνιστές -και το ΑΚΕΛ- και μετά οι Άγγλοι! Κι αυτό σε διακήρυξη του ίδιο του Γρίβα, παρακαλώ...
Στο σημείο αυτό να πω και τούτο: Το βλέμμα μου χθες έπεσε σε ένα blog των εθνικιστών τη Κεφαλονιάς - παράρτημα της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής, αδελφού κόμματος του εν Κύπρω ΕΛΑΜ, όπου -σε μια ανάλυση για την ΕΟΚΑ και τον αγώνα της- διάβασα και τούτο: “Κατά τη διάρκεια του τετραετούς ένοπλου αγώνα στην Κύπρο, ο αρχηγός της ΕΟΚΑ προσπάθησε να χτυπήσει και τους Ελληνοκυπρίους κομμουνιστές, όπως προσπάθησε να δημιουργήσει και συνθήκες κατά τις οποίες θα ήταν ανύπαρκτος ή εντελώς περιορισμένος ο ρόλος των Κυπρίων κομμουνιστών μετά την απελευθέρωση του νησιού”... Στην ίδια ανάλυση, λίγο πιο πριν από αυτό, γράφεται πως: “Η ΕΟΚΑ ήταν δημιούργημα της κυπριακής Δεξιάς. Ο αρχηγός της Γεώργιος Γρίβας απέκλεισε τη συμμετοχή σ' αυτήν των Κυπρίων κομμουνιστών, ο δε αρχιεπίσκοπος Μακάριος δεν διαφώνησε σ' αυτό”... Τα σχόλια δικά σας.

Παρατήρηση Δεύτερη: Δεν είναι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ που μας καταξίωσαν να ζούμε, ούτε θεωρώ ότι ήταν αυτοί που μας παρέδωσαν ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Την καταξίωση στη ζωή ενός λαού δεν την δίνουν λίγοι -όσο και να είναι κάποιοι από αυτούς ηρωικές μορφές- αλλά το σύνολο του λαού. Το ανώνυμο πλήθος με τον καθημερινό του αγώνα.
Σε ότι δε αφορά το κράτος που -υποτίθεται- μας παρέδωσαν οι αγωνιστές τς ΕΟΚΑ, αυτό μόνο ανεξάρτητο και κυρίαρχο δεν ήταν. Κράτος με κολοβή ανεξαρτησία, και με αμφισβητούμενη κυριαρχία ήτανε και τίποτε άλλο. Κράτος με ένα δοτό, διχαστικό και μη λειτουργικό σύνταγμα, με σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ιμπεριαλιστικής -και ίσαμε τότε μητρόπολης του αποικισμού- Βρετανίας και ουδόλως την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Κύπρου και του λαού της.

Παρατήρηση τρίτη: Αυτά που σήμερα βιώνουμε δεν τα έφεραν -σε ό,τι αφορά τους Ελληνοκύπριους- λάθη και διχασμός, αλλά εγκλήματα. Με αποκορύφωμα το χουντοφασιστικό και ΕΟΚΑβήτικο τουρκοφόρο πραξικόπημα της 15η Ιουλίου 1974. Φτάνει πια με το γλυφιτζούρι του διχασμού και των λαθών. Η ίδρυση και λειτουργία παράνομων ένοπλων ομάδων που στράφηκαν ενάντια στο ίδιο το κράτος και τη συνταγματική τάξη, δεν είναι τίποτε άλλο από έκδηλη παρανομία, αντισυνταγματική ενέργεια και στο τέλος της ημέρας έγκλημα και προδοσία! Τελεία! Όταν δε αυτά λέγονται ή υπονοούνται από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τότε συνιστούν -εκτός των άλλων- και προσβολή στους θεσμούς, που ο ίδιος -με βάση το σύνταγμα- ορκίστηκε να υπηρετεί...

Παρατήρηση τέταρτη: Εκεί που υπάρχει παρανομία και έγκλημα, εκεί υπάρχουν και παράνομοι και εγκληματίες. Οι οποίοι συγκεκριμενοποιούνται και προσωποποιούνται πρώτα στο “Εθνικό Μέτωπο” -στη δεκαετία του ’60- και μετά στην ΕΟΚΑ Β’. Ιδιαίτερα στη δεύτερη, αφού: αυτή είναι που δημιούργησε παράνομες ένοπλες ομάδες -αντάρτες τους αποκαλούσε- αυτή είναι που προχώρησε σε δολοφονίες πολιτών, απόπειρες δολοφονίας του αρχηγού του κράτους -δηλαδή του προέδρου Μακαρίου- ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών και άλλων κτιριακών εγκαταστάσεων, απαγωγές ανθρώπων και άλλες παράνομες δράσεις. Με αποκορύφωμα το χουντοφασισιτκό και εοκαβήτικο πραξικόπημα του Ιούλη 1974. Αυτοί, λοιπόν, έφεραν τον Αττίλα, αυτοί έφεραν και την κατάσταση που σήμερα βιώνουμε.

Παρατήρηση πέμπτη: Ως συνεχιστής της ΕΟΚΑ -του αγώνα και του στόχο της, δηλαδή της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα- εμφανίστηκε η ΕΟΚΑ Β’. Και το κυριότερο: Στελέχη και τομεάρχες της ΕΟΚΑ 1955-59 ήταν στελέχη και τομεάρχες και της ΕΟΚΑ Β’. Αυτοί οι ίδιοι δηλαδή που -στην πλειοψηφία τους ίσαμε σήμερα αμετανόητοι για τη δράση της ΕΟΚΑ Β’- προχθές στη διακήρυξή τους κάλεσαν το λαό σε ομόνοια, ομοψυχία και ενότητα... Καλώντας -παράλληλα- “την πολιτική ηγεσία και τον λαό μας, να αναλογισθούν τις ευθύνες τους”! Σαν δεν ντρέπονται, λέω εγώ...

Υ.Γ.:
1. Συνειδητά στο κείμενο δεν αναφέρθηκα εξειδικευμένα στον αντιαποικιακό αγώνα του λαύ μας, την περίοδο της δράσης της ΕΟΚΑ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αντιαποικιακό αγώνα δεν έχουν κάνει κι άλλοι. Όπως για παράδειγμα η Αριστερά. Η οποία έκανε τον δικό της αντιαποικιακό αγώνα και την περίοδο 1955 - 59 [όπως βέβαια και προηγούμενα, από της ίδρυσης του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου και μετέπειτα του ΑΚΕΛ], αλλά είχε και τους δικούς της αγωνιστές, ήρωες και νεκρούς... Και το οξύμωρο είναι ότι οι Αριστεροί στο τέλος της ημέρας γέμιζαν πιο νωρίς τις φυλακές των Άγγλων απ' ότι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ, ενώ αυτός που πρώτος τέθηκε εκτός νόμου ήταν το ΑΚΕΛ και οι οργανώσεις του λαϊκού κινήματος...
2. Αν ο πρόεδρος Αναστασιάδης αναζητεί λάθη, ας προστρέξει στη φωτογραφία του κειμένου. Να απαριθμήσει πόσα λάθη βρίσκει σ' αυτή και να διερωτηθεί ποιον βλάπτουν αυτά τα λάθη. Αλλά -κυρίως- και ποιοι είναι οι αμετανόητοι από τα λάθη -και "λάθη"- του παρελθόντος και σε ποιανών την παράταξη βρίσκονται. Ή, ακόμη, αν θέλει να ψάξει και ποιοι είναι αυτοί που χαϊδεύουν τα αφτιά αυτών των τύπων... Πάντως εγώ τον διαβεβαιώ πως δεν θα χρειαστεί να ψάξει πολύ. Μια γύρα στο συνάφι της παράταξής του να κάνει και θα τους βρει όλους πολύ εύκολα...
Κυπ. Κ.