Πρωτομαγιά σε μια άλλη... διάσταση

Εντάξει, ότι δεν θα είχε σχολείο, ο μικρός το γνώριζε από την περασμένη βδομάδα. Ωστόσο θέλησα να τον δοκιμάσω: Ε, καλά -το είπα- και τι έχει η Πρωτομαγιά; Και τότε ήταν που ο μικρός -λίγο μεγαλύτερος από πέντε και μισό χρονών- με άφησε με ο στόμα ανοικτό. Κι ο λόγος; Μου έδωσε μια άλλη διάσταση της Πρωτομαγιάς. Η οποία, ειλικρινά, ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου. Τουλάχιστον όπως μου την ανέλυσε...

Κι άρχισε, λοιπόν, ο μικρός να μιλά -βρισκόμασταν ήδη μέσα στο αυτοκίνητο- και να μου εξιστορεί τι ιδιαίτερο είχε η Πρωτομαγιά, που θα άφηνε τα σχολεία κλειστά και τα παιδιά στο σπίτι τους: Τα παλιά χρόνια -μου είπε ο μικρός Ανδρέας- οι άνθρωποι εργάζονταν πάρα πολλές ώρες κάθε μέρα. Τόσες πολλές, είπε, που οι γονείς δεν μπορούσαν να βλέπουν τα παιδιά τους και τα παιδιά δεν έβλεπαν τους γονείς... Έτσι οι γονείς έκαναν αγώνες, βγήκαν στους δρόμους και φώναζαν για να μειωθούν οι ώρες εργασίας καθημερινά, να επιστρέφουν γρήγορα σπίτι και να έχουν αρκετό χρόνο για ξεκούραση και να βλέπουν περισσότερο τα παιδιά τους. Να περνούν -πρόσθεσε- ώρες μαζί τους και να έχουν μια καλύτερη ζωή όλη η οικογένεια!

Και συμπλήρωσε ο μικρός την αφήγησή του για την Πρωτομαγιά λέγοντα πως: Όταν οι γονείς κατάφεραν αυτό και μείωσαν τις ώρες εργασίας, για να βλέπουν τα παιδιά τους και να περνούν περισσότερες ώρες μαζί τους, αποφάσισαν κάθε πρώτη μέρα του Μάη να γιορτάζουν αυτό τον αγώνα που έφερε την μείωση των ωρών που δούλευαν και να μένουν με τα παιδιά τους, κάνοντας τη ζωή για όλη την οικογένεια καλύτερη...

Δεν γνωρίζω αν σε σας έτυχε μια ανάλογη ιστορία, από παιδί ή εγγονάκι σας, αλλά εμένα με εντυπωσίασε. Με εντυπωσίασε η απλότητα της σκέψης του μικρού εγγονού μας, αλλά και η σύνδεση της σημασίας της ημέρας με αφήγημα* που γίνεται πολύ πιο εύκολα αντιληπτό στα μικρά παιδιά.

Βέβαια, η αφήγηση του εγγονού μου, έφερε στη σκέψη μου και μια άλλη, σημερινή, πραγματικότητα: Ότι οι σημερινοί γονείς, στους ρυθμούς και απαιτήσεις της σημερινής εποχής, της εποχής της αταξίας στις εργασιακές σχέσεις και στο εργασιακό ωράριο, βλέπουν ολοένα και λιγότερο τα παιδιά τους. Ή κατ’ αντιστοιχία, τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας ολοένα και λιγότερο τους γονείς τους. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ανάπτυξη των παιδιών, αλλά και στην ποιότητα της ζωής ολόκληρης της οικογένειας...

* Εννοείται, βέβαια, ότι όσα μου εξιστόρησε χθες το μεσημέρι ο εγγονός μου δεν τα έβγαλε από το μυαλουδάκι του, αλλά ήταν ερεθίσματα από το πως η δασκάλα των παιδιών τούς είχε κάνει αναφορά για την Πρωτομαγιά και τη σημασία της. Σημασία -ως προς το πρακτικό αποτέλεσμα τω αγώνων των εργαζομένων- όχι μόνο για τους ίδιους τους εργαζόμενους, αλλά και τις οικογένειές τους. Των παιδιών τους συμπεριλαμβανομένων. Και μπράβο σε τέτοιες δασκάλες και δασκάλους που μπορούν και μεταλαμπαδεύουν τη σημασία τέτοιων ημερών κατά τρόπο τέτοιο που να το χωράει ακόμη και το μυαλουδάκι πεντάχρονων -και μικρότερων ενδεχομένως- πιτσιρικάδων...

Υ.Γ. 1. Σε ένα παλαιότερο εν τύποις πόνημα, στις 126 περασμένου Οκτώβρη με τίτλο “Οι... πιτσιρικάδες δάσκαλοι”, έγραψα ως υστερόγραφο το εξής: “Νομίζω πως οι μεγάλοι και οι ηγέτες μας θα πρέπει -μέσα μέσα- να αφήνουν κατά μέρος τα οφίκκια και γίνονταν κι αυτοί ένα με τα παιδιά. Στους χώρους των παιδιών, στα σχολεία και τους παιγνιδότοπους... Ντυμένοι απλά και χωρίς τα φοβιτσιάρικα κοστούμια και γραβάτες. Και σίγουρα χωρίς την κουστωδία που -συνήθως- συνοδεύει τους πολιτικούς σε τέτοιες επισκέψεις. Να κάθονται στα σκαμνάκια με τα παιδάκια και να επιτρέπουν στον εαυτό τους να νιώσουν -και σκεφτούν- όπως τα παιδάκια. Κακό δεν θα κάνει, ενώ καλό σίγουρα θα κάνει. Και σ' αυτούς και στα παιδιά. Κυρίως στα παιδιά. Προσοχή, όμως: Επισκέψεις στα παιδιά και συνεύρεση μαζί τους για να τ' ακούσουν. Όχι για πολιτικά λογίδρια, ακαταλαβίστικα -στα παιδιά- λόγια και δεσμεύσεις -που  θα τα καταγράφουν, μάλιστα, οι κάμερες- αλλά φευ, φεύγοντας από εκεί και ξεχνιούνται και διαγράφονται...”
Το επαναφέρω σημειώνοντας πως: Κερδισμένοι από τη συναναστροφή με τα παιδιά και τον κόσμο τους δεν θα είναι μόνο τα παιδιά, αλλά -πρωτίστως- οι μεγάλοι... Και το εννοώ, διότι το βιώνω καθημερινά!
Υ.Γ. 2. Ένα παρόμοιο με της φωτογραφίας στεφάνι κρατούσαν χθες το μεσημέρι, όταν σχόλασαν, ο εγγονός μου και όλα τα παιδάκια της τάξης του. Και το πρόσωπό τους έλαμπε, γιατί το είχαν φτιάξει -με τη βοήθεια της δασκάλας τους, βέβαια- μόνα τους...

Κυπ. Κ.