Συνεργατισμός: Το έγκλημα, η εκ των υστέρων νομιμοποίησή του και οι βαθύτερες ευθύνες...

Ο κάθε ένας λέγει το δικό του και -αναλόγως αυτού- κατανέμει ευθύνες και αποφαίνεται για το... δέον γενέσθαι. Περιλαμβανομένων και παραιτήσεων. Κάποιες γενικά και αόριστα, κάποιες εξειδικευμένα. Αλλά και εδώ παρακάμπτεται η ουσία: Ότι στον ουσιώδη χρόνο, για να αποφευχθεί και/ή ματαιωθεί και/ή αποτραπεί το έγκλημα κατά του Συνεργατισμού και κατά της κοινωνίας, όλοι όσοι σήμερα φωνάζουν και απονέμουν ευθύνες, δεν έπραξαν το αυτονόητο: Να αποτρέψουν την επανεκλογή της διακυβέρνησης Συναγερμού - Αναστασιάδη, για να μην ολοκληρώσει το διαφαινόμενο και προγραμματισμένο έγκλημα! Αυτό ήταν και το ουσιώδες και εξ αυτού απορρέουν, κατά την ταπεινή μου άποψη, οι βαθύτερες ευθύνες για το έγκλημα. Χωρίς με τούτο να σημαίνει ότι οι πρωτεύουσες και βαρύτερες όλων ευθύνες δεν πρέπει να κατανέμονται στη κυβέρνηση Συναγερμού - Αναστασιάδη.

Ξέρετε ποιο είναι το πλέον τραγικό; Ότι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης γνώριζαν ότι τυχόν επανεκλογή Νίκου Αναστασιάδη, με τη δεδηλωμένη πολιτική και -πρωτίστως- με τα δείγματα γραφής στην πρώτη πενταετία, μαθηματικά θα οδηγούσε τα πράγματα στη σημερινή τους κατάληξη. Όχι τυχαία, μάλιστα, το ξεπούλημα του Συνεργατισμού ονομαστικά στην Ελληνική Τράπεζα ήταν κοινό μυστικό και προεκλογικά. Κι όμως, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης έκαναν τέτοιες επιλογές που οδηγούσαν στην επανεκλογή Αναστασιάδη. Και -κατά συνέπεια- στην ολοκλήρωση της καταστροφικής του πολιτικής. Και στην οικονομία και στο Κυπριακό και στην κοινωνία. Στην οποία προσωπικά περιλαμβάνω και τον Συνεργατισμό. Τον Συνεργατισμό ως κοινωνικό και οικονομικό λαϊκό κίνημα και κατάκτηση και όχι -ασφαλώς- ως ένα απλό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα.

Τι έκαναν, όμως τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Έκαναν οτιδήποτε άλλο, εκτός από αυτό που τα ίδια κόμματα έκαναν το 2003, για να φράξουν τον δρόμο στην επανεκλογή της διακυβέρνησης Συναγερμού - Κληρίδη. Και δεν μπορεί αυτό που ο λαός γνώριζε και διαισθανόταν, αυτό που οι δημοσκοπήσεις έλεγαν, περιέγραφαν και κατέγραφαν, να μην το έβλεπαν οι κομματικές ηγεσίες. Ότι δηλαδή οι συγκεκριμένες υποψηφιότητες απέναντι στον Νίκο Αναστασιάδη, όποια και να περνούσε στο δεύτερο γύρο, ήταν αδύνατο να αποτρέψει την επανεκλογή Αναστασιάδη. Λες και το ενδιαφέρον ήταν ποιος να περάσει στο δεύτερο γύρο, αλλά όχι ποιος τελικά θα εκλεγεί...

Αυτό είναι -πάντα κατά την ταπεινή μου εκτίμηση- το κυρίαρχο και εξ αυτού απορρέουν και οι ευθύνες και στις άλλες πολιτικές δυνάμεις γα το σημερινό κατάντημα με το ξεπούλημα -πληρώνοντας, μάλιστα, ο λαός κι από πάνω, με τη συμφωνία που η κυβέρνηση έκανε- του Συνεργατισμού. Όλα τα άλλα που σήμερα -ή καλύτερα τις τελευταίες βδομάδες- τα κόμματα λένε, έπονται. Παρ’ όλον που, έστω και σήμερα, θα μπορούσαν κάτι να κάνουν. Αν, βέβαια, στέκονταν ενωμένα όλα τα κόμματα απέναντι στην κυβέρνηση Συναγερμού - Αναστασιάδη. Και όχι να πέφτουν στην παγίδα της κυβέρνησης -ότι τάχαμου αποδέχεται τις προτάσεις τους- και να δίνουν τα νομοθετικά δεκανίκια για να δώσει νομιμοφάνεια και νομική “επικάλυψη” στο έγκλημα.

Το έγκλημα, όμως, παραμένει έγκλημα. Με ποινικές -πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη- και πολιτικές ευθύνες. Αμφότερα για την κυβέρνηση και την διοίκηση της Συνεργατικής Κεντρικής (και όχι “Κυπριακής”, ως καθ’ υπέρβαση και ακατανόητα για μένα μετονομάσθηκε) Τράπεζας. Αλλά και πολιτικές ευθύνες -για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- σ’ αυτές τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης που -αφενός- μπορούσαν να δράσουν για να αποτρέψουν τις εξελίξεις και δεν έδρασαν και -αφετέρου- σ' αυτές τις πολιτικές δυνάμεις που στην πορεία πρόσφεραν και/ή θα προσφέρουν νομοθετικά δεκανίκια στην κυβέρνηση να ολοκληρώσει το έγκλημα. Έτσι απλά, χωρίς πολλά λόγια και χωρίς λαϊκίστικες προσεγγίσεις και μεθοδεύσεις που απλά δίνουν γεύση ενός εύγεστου λαχταριστού φρούτου σε θανατηφόρο δηλητήριο...