Το ξεπούλημα του Συνεργατισμού και... ξένος κώλος, σhίλιες ξυλιές!

Κι εδώ τα πράγματα έχουν σταλώσει... Δεν τα βρίσκουν -λένε- και να ’σου τις απειλές εκατέρωθεν... Θα πάμε σε απεργιακά μέτρα, απειλούν οι συντεχνίες και, εξ αντιδιαστολής, προσέξτε να μην θυματοποιηθούν οι εργαζόμενοι στην ΣΚΤ λόγω συντεχνιακών ανταγωνισμών, “απειλεί”, προειδοποιώντας ο αρμόδιος για τα ξεπουλήματα του δημόσιου πλούτου, υπουργός Οικονομικών, Χάρης Γεωργιάδης...

Δηλώνω εξ αρχής υπέρ της διασφάλισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ένα το κρατούμενο. Και δηλώνω παράλληλα πως: ναι, είναι δικαίωμα των εργαζομένων να διεκδικήσουν και πέραν των όσων δικαιούνται εκ του πλεονασμού. Αρκεί, όμως, τούτο να γίνεται νόμιμα και το κόστος να μην μετακυλίεται στους φορολογούμενους. Δεύτερο το κρατούμενο. Συνεπώς: ναι, είναι νόμιμο το αίτημα για συμφωνημένο σχέδιο εθελούσιας εξόδου, τρίτο και τελευταίο το κρατούμενο...

Ωστόσο: εκεί που ο αγώνας παίζεται σικέ -και εκ τούτου το παιγνίδι αγγίζει τα όρια του παράλογου, αλλά και του εμπαιγμού- είναι από που θα πρέπει οι εργαζόμενοι να εξασφαλίσουν το “κάτι” παραπάνω από τα εκ του πλεονασμού δικαιώματα και -ως εκ τούτου- με ποιον θα έπρεπε οι συντεχνίες να διαπραγματεύονται. Κι είναι ακριβώς εδώ που κολλά και η παροιμία του τίτλου: “Το ξεπούλημα του Συνεργατισμού και... ξένος κώλος, σhίλιες ξυλιές!”. Και εξηγούμαι:

Με ποιον, η καλή μας κυβέρνηση, αποφάσισε να διαπραγματευτούν οι συντεχνίες για το σχέδιο εθελούσιας εξόδου των υπαλλήλων της Συνεργατικής Τράπεζας; Μα με... την ίδια τη Συνεργατική Τράπεζα! Και με την επιτροπεία της, βεβαίως βεβαίως... Η οποία -ωστόσο- ηθικά και πολιτικά είναι ανύπαρκτη αφού: η εν λόγω επιτροπή/συμβούλιο δεν βρίσκεται απλά υπό παραίτηση, αλλά η παραίτησή της έγινε αποδεκτή -από το κράτος/ιδιοκτήτη- και παραμένει εκεί για ορισμένο χρονικό διάστημα: μέχρι να ολοκληρωθεί το ξεπούλημα του “καλού” -και κερδοφόρου, εννοείται- κομματιού της- Συνεργατικής Τράπεζας και το οριστικό κλείσιμο τού “κακού” -και ζημιογόνου, βέβαια- κομματιού της Συνεργατικής Τράπεζας. Είναι, δηλαδή, επιτροπή/συμβούλιο με ημερομηνία -σύντομη, μάλιστα- λήξης.

Κατά συνέπεια: Με ποιο ηθικό και πολιτικό δικαίωμα μια παραιτηθείσα επιτροπή κάνει διαπραγματεύσεις για το οποιοδήποτε σχέδιο για το μέλλον των υπαλλήλων της και να δεσμεύει -μάλιστα- με το όποιο κόστος το συμφωνηθεί σχέδιο, τον μέχρι πρότινος ιδιοκτήτη της; Τουτέστιν το κράτος και συνακόλουθα τους φορολογούμενους;...

Αυτό, όμως, είναι το ένα, η ηθική και πολιτική πτυχή του θέματος. Υπάρχει, ωστόσο και η νομική πτυχή. Την οποία άπαντες -κράτος, παραιτηθείσα επιτροπή της Συνεργατικής Τράπεζας και συντεχνίες- καμώνονται ότι δεν υπάρχει! Ελάτε, όμως, που υπάρχουν και οι Περί Διατήρησης και Διασφάλισης των Δικαιωμάτων των Εργοδοτουμένων κατά τη Μεταβίβαση Επιχειρήσεων, Εγκαταστάσεων ή Τμημάτων Επιχειρήσεων ή Εγκαταστάσεων Νόμοι του 2000 και 2003! Νόμος ο οποίος -χωρίς να χρειάζεται να υπεισέλθω στις πολλές λεπτομέρειές του- το ολιγότερο καθιστά συναρμόδιους τόσο τον εκχωρητή -στην προκειμένη περίπτωση τη Συνεργατική Τράπεζα- όσο και τον εκδοχέα, ήτοι την Ελληνική Τράπεζα. Για να μην πως, δηλαδή, πως: αυστηρά ομιλούντες, αυτό που κάνει σήμερα η ΣΚΤ έπρεπε να το κάνει η Ελληνική Τράπεζα...

Άστε, ακόμη, που ο Νόμος καθορίζει -μετά από σχετική τροποποίηση το 2003- πως: Σε περίπτωση που ο εργοδότης τερματίζει την εργασιακή σχέση για οικονομικούς, τεχνικούς ή οργανωτικούς λόγους πριν ή μετά τη μεταβίβαση της επιχείρησης, ο εργοδοτούμενος δικαιούται σε πληρωμή βάσει των διατάξεων των περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμων του 1967 έως 1994. Με άλλα λόγια οι απολυμένοι υπάλληλοι δικαιούνται πληρωμή, με βάση το νόμο, όπως όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι, που απολύονται λόγω πλεονασμού. Τίποτε λιγότερο, μα και τίποτε περισσότερο...

Τι γίνεται, όμως, στην προκειμένη περίπτωση; Τεχνιέντως η κυβέρνηση απέκοψε την Ελληνική Τράπεζα από την όλη διαδικασία -ενώ ο νόμος επιβάλλει εμπλοκή της- και εξουσιοδότησε με δική της απόφαση -ως αποτέλεσμα παρέμβασης του ίδιου του προέδρου της Δημοκρατίας μετά από συνάντηση με τις συντεχνίες- παραπομπή της συζήτησης σχεδίου εθελούσιας εξόδου στην παραιτηθείσα επιτροπή της Συνεργατική Τράπεζας! Απάλλαξε*, δηλαδή, την Ελληνική Τράπεζα από τις όποιες εκ του Νόμου που προανέφερα ευθύνες -άρα και οικονομικό κόστος, για την όποια πέραν του πλεονασμού αποζημίωσή τους- και παρέπεμψε την όποια τέτοια συμφωνία σε ένα τέτοιο σχέδιο να αναλάβει το κόστος το κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι! Απειλώντας -δια του υπουργού Οικονομιών- πως αν οι συντεχνίες δεν δεχθούν το σχέδιο που προτείνει η παραιτηθείσα επιτροπή της ΣΚΤ, υπάρχει κίνδυνος να θυματοποιηθούν οι εργαζόμενοι, λόγω... συντεχνιακών ανταγωνισμών!

Κι οι συντεχνίες; Άστε, αυτές τα δικά τους! Ενεργώντας και/ή αντιδρώντας ως ασπόνδυλα** όργανα, αντί να διεκδικούν ότι νομίζουν καλύτερο για τους εργαζόμενους με βάση τον Νόμο, που προανέφερα, επιζητούν να πάρουν από τους φορολογούμενους την όποια έξτρα αποζημίωση. Που δεν θα είναι λιγότερη από €45-50 εκ., με βάση την πρόταση της ΣΚΤ***! Και σας ξαναρωτώ: Ισχύει ή δεν ισχύει η γνωστή παροιμία “ξένος κώλος, σhίλιες ξυλιές”; Βλέπετε, τα λεφτά δε θα φύγουν ούτε από την τσέπη του Αναστασιάδη, ούτε του Χάρη Γεργιάδη ή των άλλων υπουργών της κυβέρνησης, ούτε των μελών της παραιτηθείσας επιτροπής της ΣΚΤ, ούτε καν από τα ταμεία των συντεχνιών. Από εμάς τους φορολογούμενους θα φύγουν, από πουθενά αλλού!

Σημειώσεις:

* Το “απάλλαξε” την Ελληνική Τράπεζα, από οποιανδήποτε ευθύνη, η κυβέρνηση δεν είναι σχήμα λόγου. Κανονικά, αυτό που θα έπρεπε να κάνει η ΣΚΤ -και μάλιστα κατ’ εντολή της κυβέρνησης- ήταν αφού καθορίσει τις ανάγκες της “κακής” τράπεζας [Φορέας διαχείρισης μη εξυπηρετούμενων δανείων, θα αποκαλείται στο εφεξής] σε προσωπικό, για να διεκπεραιώσει τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, στη συνέχεια θα παρέδιδε το σύνολο του υπόλοιπου προσωπικού στην Ελληνική Τράπεζα να κάνει κατά πως οι νόμοι επιτάσσουν... Και ναι, να διαπραγματευτεί αυτή -η Ελληνική Τράπεζα- οποιοδήποτε σχέδιο εθελούσιας εξόδου του πλεονάζοντος προσωπικού που θα κληρονομούσε από την ΣΚΤ.
Αλλά, τι λέω ο αφελής; Εδώ η κυβέρνηση φρόντισε όχι μόνο να διασφαλίσει τα κέρδη της Ελληνικής Τράπεζας, αλλά και να εγγυηθεί ότι θα πληρώσει το κράτος -τουτέστιν εμείς οι φορολογούμενοι- τις τυχόν ζημιές της ιδιωτικής τράπεζας από την -τάχαμου- εξαγορά της καλής -διαβάζετε κερδοφόρας- Συνεργατικής Τράπεζας! Αφήνοντας σ’ εμάς τους φορολογούμενους κάμποσα δισεκατομμύρια ζημιές, τα οποία και θα ξοφλήσουμε με ένα νέο μνημόνιο, βεβαίως βεβαίως! Προς δόξαν της... “νοικοκυρεμένης”, “σωτήριας” και “πετυχημένης” -τρομάρα μας- οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής της συναγερμικής κυβέρνησης!

** Είναι όντως βαριά κατηγορία να μιλά κάποιος για ασπόνδυλες συντεχνίες. Επιμένω, ωστόσο, στον χαρακτηρισμό αυτό, ωστόσο, και επιφυλάσσομαι να επανέλθω σε τούτο σε άλλο εν τύποις πόνημα προσεχώς. Για να περιγράψω πράματα και θάματα -γνωστά και άγνωστα- και πως οι συντεχνίες σιωπούν στην κατάλυση του κράτους και των υποχρεώσεών του στα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων του δημοσίου και ημιδημόσιου τομέα...

*** Με βάση την πρόταση της ΣΚΤ, τα όρια που αυτή καθορίζει για το σχέδιο εθελούσιας εξόδου κυμαίνονται από €20.000 μέχρι €170.000. Ο μέσος όρος αυτών των δύο είναι €95 χιλ. κατ'  άτομο κι εγώ υπολογίζω μόνο €50 χιλ. κατ' άτομο. Αν, λοιπόν, λάβουμε υπόψη πως: από τους 2.650 υπαλλήλους της ΣΚΤ, περίπου τους 1.100 θα απορροφήσει η Ελληνική Τράπεζα και 650 θα μεταφερθούν στον Φορέα, τότε περί τους 900 υπαλλήλους θα "αφυπηρετήσουν". Πολλαπλασιάζοντας τον αριθμό αυτό με το 50.000, τότε προκύπτει ελάχιστο ποσό αποζημίωσης -επιπλέον του πλεονασμού από το αντίστοιχο Ταμείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων-  ύψους €45. εκ.! Τα οποία θα φορτωθούν στους φορολογούμενους, προς δόξαν των κυβερνώντων και της οικονομιής τους σοφίας...

Κυπ. Κ.