«Σύμφωνο φιλίας» ναζιστικής Γερμανίας - ΕΣΣΔ»: Αλήθειες, ψέματα και γεγονότα

Κατά απόλυτο τρόπο, λοιπόν, ο «Π» παίρνει θέση ότι υπήρξε τέτοιο σύμφωνο «φιλίας». Και όχι μόνο αυτό: Χρησιμοποιόντας τη συγκεκριμένη διατύπωση -«της ναζιστικής Γερμανίας και κομμουνιστικής ΕΣΣΔ»- ο συντάκτης του σχολίου αυτού παραπέμπει -φρονώ ηθελημένα- σε ταύτιση της «ναζιστικής» Γερμανίας με την «κομμουνιστική» Σοβιετική Ένωση. Με άλλα λόγια σε ταύτιση του ναζισμού με τον κομμουνισμό. Προσφιλές αντισοβιετικό και αντικομμουνιστικό αφήγημα των ηγετικών κύκλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης -και όχι μόνο- οι οποίοι ΝΑΙ, επιχειρούν εδώ και χρόνια να «ξαναγράψουν» την ιστορία της Ευρώπης και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά πως βολεύει -βέβαια- τα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας που εκφράζουν και υπηρετούν το διευθυντήριο των Βρυξελλών και η Ουάσιγκτον.

Κι επανέρχομαι, θέτοντας άλλο ένα ερώτημα: Είναι ιστορικά ορθά και τεκμηριωμένα αυτά που γράφει ο «Π»; Η απάντηση, βέβαια, είναι: ΟΧΙ, δεν είναι ιστορικά ορθός μηδέ τεκμηριωμένος ο ισχυρισμός. Φυσικά για να τεκμηριώσει κάποιος το όποιο δικό του αφήγημα πρέπει να έχει επί του αντικειμένου την απαιτούμενη γνώση και την ικανότητα - βούληση διαλεχτικής ανάλυσης και ερμηνείας των γεγονότων. Προσωπικά δε, τολμώ να ισχυριστώ ότι ο συντάκτης του «Π» με το εν λόγω αφήγημα δεν έχει επαρκή γνώση επί του θέματος. Πράγμα, βέβαια, δημοσιογραφικά ανεπίτρεπτο από τη στιγμή που αβασάνιστα υιοθετεί το αφήγημα για δήθεν «σύμφωνο φιλίας» της χιτλερικής Γερμανίας με την ΕΣΣΔ. Παίζοντας, έτσι στον αντικομμουνιστικό σκοπό των ηγετικών κύκλων των Βρυξελλών.

Τοποθετούμαι, αναλυτικότερα:

1. Ουδέποτε υπογράφτηκε σύμφωνο φιλίας της ναζιστικής Γερμανίας με τη Σοβιετική Ένωση. Εκείνο που υπογράφτηκε -στις 23 Αυγούστου 1939- ήταν γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης -όχι φιλίας- γνωστό ως «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ». Είναι -θεωρώ- σαφές πως άλλο ένα σύμφωνο φιλίας και εντελώς άλλο ένα σύμφωνο με επίθεσης. Το πρώτο παραπέμπει σε πολιτική και/ή ιδεολογική ταύτιση, ενώ το δεύτερο παραπέμπει πρωτίστως σε κίνηση τακτικής του ενός ή/και των δύο συμβαλλομένων.
2. Αξίζει, ωστόσο, να διερωτηθούμε -και δημοσιογραφικά να διερευνήσουμε- κατά πόσον του  πιο πάνω συμφώνου μη επίθεσης προηγήθηκε άλλη συμφωνία της ναζιστικής Γερμανίας με άλλη χώρα. Τότε θα διαπιστώσουμε ότι ένα ολόκληρο χρόνο προηγούμενα, στις 30 Σεπτεμβρίου 1938, Χίτλερ, Μουσολίνι, Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ -τουτέστιν Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία και Γαλλία- υπέγραψαν το γνωστό σύμφωνο του Μονάχου. Με το οποίο οι χώρες της Δύσης, στο πλαίσιο του «κατευνασμού» του φασισμού, έβαζαν πλάτες στο ναζισμό να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία και να την διαμελίσει. Και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος κομμουνιστής για να κατανοήσει ότι η ιμπεριαλιστική αυτή συμφωνία αποτέλεσε την κορύφωση της πολιτικής της ενθάρρυνσης των επιδρομέων στις επεκτατικές τους βλέψεις. Και ότι οι κυβερνήσεις Αγγλίας και Γαλλίας, με την προτροπή των ΗΠΑ, ικανοποίησαν όλες τις απαιτήσεις του Χίτλερ, πιστεύοντας ότι έτσι θα τον στρέψουν κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
3. Αναπόδρστα οδηγούμαστε σ’ ένα άλλο ερώτημα: Ήταν αναγκασμένη η Σοβιετική Ένωση να συνάψει το σύμφωνο μη επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία; Κι η απάντηση, εκ των ιστορικών γεγονότων που προηγήθηκαν, είναι καταφατική. Ναι, ήταν αναγκασμένη και το σύμφωνο αυτό υπογράφτηκε μόνο αφότου:
   • όλο το προηγούμενο διάστημα οι ΗΠΑ σφύριζαν για πάρτι τους υπέρ της «ουδετερότητας» - (θυμίζω ότι οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο μόλις μετά τις 7 Δεκεμβρίου 1941 και την επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρπορ),
   • επί μήνες Αγγλία και Γαλλία αρνούνταν να υπογράψουν με τη Σοβιετική Ένωση συμφωνία κοινής δράσης εναντίον του ναζισμού,
   • όταν η ΕΣΣΔ τάχθηκε κατά της συμφωνίας του Μονάχου και πρόσφερε στρατιωτική βοήθεια στη Γαλλία και Αγγλία έναντι της Γερμανίας, Λονδίνο και Παρίσι απέρριψαν τη σοβιετική βοήθεια, και
   • ήταν πλέον πασίδηλο πως οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες -και οι ΗΠΑ- επεδίωκαν να στραφεί μια ώρα αρχύτερα η ναζιστική Γερμανία κατά της ΕΣΣΔ, υποβοηθώντας μάλιστα στη δημιουργία προς ανατολάς (Πολωνία, Φιλλανδία, Βαλτικές χώρες, Λευκορωσία και Ουκρανία) των «κατάλληλων» προϋποθέσεων για τη ναζιστική Γερμανία να επιτεθεί κατά της ΕΣΣΔ.

Συμπερασματικά: Η υπογραφή του συμφώνου «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» ήταν για τη Σοβιετική Ένωση μονόδρομος. Ήταν το μαναδικό μέτρο άμυνας που της είχε απομείνει και η οποία, σε μια στιγμή που είχε ήδη δεχθεί στο Ανατολικό της μέτωπο επίθεση από την Ιαπωνία, χρειαζόταν επαρκή χρόνο να αναδιοργανώσει τόσο την οικονομία της όσο και τον Κόκκινο Στρατό, ώστε να καταφέρει να αποκρούσει -όπως και τελικά έγινε- την επικείμενη και αναπόφευκτη -κάι που αποδεικνύετα οτι ήταν γνωστό στις χώρερς της Δύσης- επίθεση από τη ναζιστική Γερμανία.

ΥΓ: Όταν με το σύμφωνο μη επίθεσης η ΕΣΣΔ απέτρεψε την άμεση εναντίον της επίθεση από τους ναζί, οι Αμερικανοί "διαμαρτύρονταν" -άκουσον άκουσον- ότι ο Χίτλερ «δεν κράτησε την υπόσχεσή του να είναι λιοντάρι προς ανατολάς και αρνάκι προς δυσμάς» («Νew York Herald Tribune», 7/10/1939) και ο Τσόρτσιλ κατηγορούσε τους ναζί -δείτε θράσος- ότι «πρόδωσαν το αντικομιντέρν σύμφωνο και τις αντιμπολσεβίκικες συμφωνίες» (Collier’s – ΗΠΑ 30/9/1939, http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/30279/symfono-molotof-rimpentrop-symfonoyn-stin-paraharaxi).

Είπε κανείς τίποτα;...

Φωτογραφία: Πάνω: Χίτλερ, Μουσολίνι, Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ με τις αντιπροσωπείες τους σε αναμανηστική πόζα μετά την υπογραφή της κατάπτυστης Συμφωνίας του Μονάχου. Κέντρο καρικατούρα που δείχνει τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης καρφωμένη στην καρδιά του ναζισμού από το σοβιτικό λαό. Κάτω η σημαία της Σοβιετιής Ένωσης κυματίζει στο Τρίτο Ράιχ. Αιώνιο σύμβολο αλλά και αδιάψευστη εικόνα ποιος νίκησε το ναζισμό και τον χιτλεροφιασισμό. Ότι και να παπαγαλίζουν τα φερέφωνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της αντιδραστικής Δύσης για δήθεν Σύμφωνο «φιλίας» της ναζιστικής Γερμανίας με την ΕΣΣΔ. Άδικος κόπος... Η ιστορία γράφτηκε τελεσίδικα με το αίμα των λαών -από το οποίο το περισσότερο έδωσαν οι λαοί της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστιών Δημοκρατιών- και δεν ξαναγράφεται!