Με έντονες αποδοκιμασίες υποδέχτηκαν οι θεατές τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζέι ντι Βανς, όταν εμφανίστηκε στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Μιλάνο την Παρασκευή. Ωστόσο το αμερικανικό δίκτυο NBC φρόντισε να “σβήσει” τις αποδοκιμασίες ώστε να μην γίνουν αντιληπτές από τους Αμερικανούς τηλεθεατές που παρακολουθούσαν τη μετάδοση.
Το εκφυλισμένο σύστημα της συμφέρουσας για τους διαχειριστές της κι ακόμα επιβήτορες της δημοκρατίας, έχει αποδυθεί εδώ και καιρό στον ευτελισμό της δημοκρατίας. Την αντιμετωπίζει σαν πόρνη που πρέπει να την κοιτάς από τη σωστή της πλευρά, δηλαδή αυτή που βολεύει και τακτοποιεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Καταστράφηκε κι εκείνη η απλή λαϊκή φράση έντιμης αποδοχής του δίκιου του άλλου, που θέλει «το σωστό να λέγεται». Τεράστιες μάζες λοιπόν, βοηθούσης και της τεχνητής νοημοσύνης, που επιτρέπει σε κακοήθεις τοκιστές και σαλταδόρους να πλουτίζουν πουλώντας μέχρι και με τη μούρη του πατέρα σου από τον τάφο αναστημένη, ματζούνια, φάρμακα, όνειρα σε κονσέρβα, μέχρι και ιδεοληψίες δολοφονικές με ιδεολογικό περίβλημα.
Στον διλημματικό πολιτικό λόγο, που εγκαινίασε ο Μπους μετά τους δίδυμους πύργους, το εκβιαστικό ή με μένα ή εχθρός μου, έγινε επαναλαμβανόμενο μότο κι από μικρότερης ισχύος μπουσάκια, τραμπάκια και ύπουλα αμερικανάκια. Κρίμα και για την άλλη Αμερική που δεν φαίνεται κι αντιστέκεται, και για τον υπόλοιπο κόσμο που άφησε την έννοια του σωστού στους δημίους του και ενίοτε λουφάρει για να μην απαντήσει. Η καταστροφή της διαλεκτικής είναι το ίδιο επικίνδυνη με την πυρηνική βόμβα που σε εξαερώνει στον ύπνο σου. Ποια είναι η σωστή πλευρά της Ιστορίας λοιπόν, πρέπει να απαντήσεις από τον άλλο κόσμο αποδεχόμενος ότι σε σκότωσαν για να σταματήσει ο πόλεμος.
Στην Ελλάδα η μόδα που άρχισε με εκείνο το μαλαγάνικο ραντεβού με την Ιστορία, προφανώς το σωστό, στη δεκαετία του '70, έφτασε μισό αιώνα μετά στα χείλη του Πλεύρη τζούνιορ με τη μορφή του ακατανόητου εκβιαστικού διλήμματος, όποιος δεν είναι με το λιμενικό είναι διακινητής... Σαν να σου σκάει πυροτέχνημα πασχαλινό στη Χίο, μέσα στο μυαλό, και να στο κάνει τόσο σούπα, ώστε να ξεχνάς εκείνη την πλευρά που έχει δεκαπέντε γυναικόπαιδα νεκρά κι άλλα τόσα και παραπάνω τσακισμένα απ' το κεφάλι ως τα νύχια, που κείτονται σε κρεβάτια πόνου παστωμένα με αλάτι του Αιγαίου.
Και στη στεριά μια απ' τα ίδια, ανάλογα με το δίλημμα που κατασκευάζεται κατά περίπτωση περί τη σωστή πλευρά της Ιστορίας τύπου έγκλημα της «Βιολάντα». Εδώ η διαστροφή έχει και πονηριά και αποζημιώσεις. Καταρχάς εδώ ο μπισκοτοθάνατος φρόντισε από την αρχή να βγάλει το «δύς» απ' το δυστύχημα. Ακούς συνεχώς ατύχημα, διαρροή, άσχημη οσμή, υπόγεια, υπέργεια δεξαμενή, και δεν μπορείς να δεις ούτε το έγκλημα, ούτε τα πτώματα. Σου πετάνε και διλήμματα του φιδιού, δυστοπικά, φαινομενικά παράλογα, για να ξεχάσεις γρήγορα και να πας στο δικό τους παρακάτω.
Αφού το μύριζαν οι εργάτριες γιατί δεν το είπαν στον σωστό άνθρωπο. Πενήντα ευρώ η συσκευούλα έχει, κι αν την είχε βάλει ο πλούσιος, πολύ σωστά θα είχαν τρέξει και θα είχαν σωθεί οι τώρα απανθρακωμένες. Κι εκεί που πάει το Κεφάλαιο να σωθεί, ψάχνοντας τον σωστό άνθρωπο να του αποδοθεί το «συμβάν», έρχεται καπάκι κι ο κυβερνητικός προστάτης του και μιλάει για τυμβωρυχία. Με άταφους τους νεκρούς ακόμα. Ξετσίπωτα. Καθόλου τυχαία. Ακούς τύμβο, και φαντάζεσαι πως θάφτηκαν βασιλιάδες. Ετσι τους είχε τους εργαζόμενους η «Βιολάντα»! Το άλλο μισό της λέξης ψάξτε το στα ορυχεία και τα ορύγματα των κερδών.
Οχι σύντροφοι, δεν είναι παιχνίδι των λέξεων, είναι η συγκάλυψη ευθυνών και εγκλημάτων με τον φθηνότερο και πιο μεσοβέζικο τρόπο. Κάτι σαν την ιρλανδέζικη γέφυρα που πιπιλάνε ως λέξη μόλις κάποιος πνιγεί σε υπερχειλισμένο δρόμο. Χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει ξαφνικά η εθνικότητα της γέφυρας, χρεώνουμε πιο εύκολα την ευθύνη στον πνιγμένο. Αν ήταν από τη ...σωστή πλευρά θα ήξερε πού πάει. Η ουσία αυτής της έκφρασης είναι το μεδούλι κάθε «συμβάντος». Οι γέφυρες κοστίζουν. Στο Κεφάλαιο, που όμως πρέπει να φροντίζει να περνάνε οι υπήκοοι κι οι δούλοι του και φουσκωμένα και ξεφούσκωτα ποτάμια. Ετσι αντικαθιστάς την υποδομή με μία κατασκευή. Λίγο τσιμέντο, λίγη άσφαλτος, ίσαμε τη στάθμη των νερών το καλοκαίρι, πεταμένα ή και καλοστρωμένη σε χείμαρρους και ποταμάκια, χιλιάδες στη χώρα όλη. Αμα έρθει το νερό κάνας ντόπιος μπορεί να κάνει την αποκοτιά να περάσει αυτή την ιρλανδέζικη γέφυρα. Ολοι οι άλλοι είτε κολώνουν και ακινητοποιούνται, ή πνίγονται. Το τέχνασμα των Ιρλανδών στον πόλεμο με τους εισβολείς Αγγλους, γέφυρα - μη γέφυρα, είναι η λύση η μεσοβέζικη και οπωσδήποτε η σωστή πλευρά της Ιστορίας για τα συμφέροντα.
* «Ριζοσπάστης» [Από τη στήλη «Πατριδογνωμόνιο», έκδοση: Σάββατο 7 Φλεβάρη 2026 - Κυριακή 8 Φλεβάρη 2026
Εντείνονται οι πιέσεις των ΗΠΑ κατά της Κούβας, στο πλαίσιο της στρατηγικής της επανάκτησης του ελέγχου του δυτικού ημισφαιρίου, στον σφοδρό ανταγωνισμό με άλλες δυνάμεις στην περιοχή.
Δανείζομαι τη γνωστή κυπριακή ρήση «γυρόν γυρόν του μπάκαρη», για να χαρακτηρίσω όχι μόνο τα αποτελέσματα της τελευταίας τριμερούς συνάντησης Ολγκίν, Χριστοδουλίδη, Έρχιουρμαν, αλλά συνολικά τη διαδικασία που ακολουθείται στο Κυπριακό, εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον. Η φράση, λοιπόν, «φακκούμε γυρόν του μπάκαρη» που έπλασε ο θυμόσοφος λαός μας, εκφράζει την άσκοπη, τη χωρίς αποτέλεσμα ενασχόληση με ένα θέμα, επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι κάτι διαφορετικό θα προκύψει. Και επειδή νομοτελειακά τίποτε διαφορετικό δεν θα προκύψει, πέραν των ούτως ή άλλως υποβαθμισμένων προσδοκιών, ο λαός αντικρύζει με σκεπτικισμό και υποβαθμισμένο ενδιαφέρον κάθε νέα προσπάθεια.
