Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Από την επαύριο του θανάτου του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β’, οι αναφορές του κυριακού Τύπου έκαναν λόγο για “ενδιαφέρον” από το Φανάρι, την Αθήνα και τις ΗΠΑ στο θέμα της διαδοχής του θανόντος Αρχιεπισκόπου. Μάλιστα ο «Φιλελεύθερος» στο φύλλο τς Τρίτης, 8 του Νοέμβρη, στέγασε το δισέλιδο ρεπορτάζ του με τον ευρηματικό τίτλο «Ο θρόνος περνά από το Φανάρι, την Αθήνα και τις ΗΠΑ».

Τα διάφορα δημοσιεύματα του κυπριακού Τύπου στο θέμα της διαδοχής του μακαριστού Αρχιεπισκόπου, ήταν πάνω από σαφή: Η παρέμβαση των πιο πάνω (Οικουμενικό Πατριαρχείο, Αθήνα και ΗΠΑ), με αφετηρία το Ουκρανικό, σκοπό θα έχει να μην ελεγεί “φιλορώσος” Αρχιεπίσκοπος. Να μη εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος που να είναι -γράφανε- ταυτισμένος με την Ρωσία... Μάλιστα ο Τύπος προχωρά ένα βήμα πάρα πέρα, χαρακτηρίζοντας συγκεκριμένους ιεράρχες ως «φιλορώσους». Χωρίς, ωστόσο, να διευκρινίζεται τι μπορεί -στην τέτοια περίπτωση- να είναι οι υπόλοιποι ιεράρχες. Μήπως είναι «φιλοουκρανοί»; Ή, ακόμη περισσότερο, μήπως είναι «φιλοαμερικάνοι»;

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης*

Το 1914 η Βρετανία προχωρεί στην προσάρτηση της Κύπρου, ανακηρύσσοντάς την τμήμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Λίγα χρόνια αργότερα, φροντίζει να κατοχυρώσει τούτο και μέσα από την Συνθήκη της Λωζάνης (1923), στην οποία αναφέρεται πως: «Η Τουρκία δηλοί ότι αναγνωρίζει την προσάρτησιν της Κύπρου ανακηρυχθείσαν υπό της Βρεττανικής Κυβερνήσεως την 5ην Νοεμβρίου 1914» (άρθρο 20), ενώ στο επόμενο άρθρο (21) αναγράφεται πως: «Οι Τούρκοι, οι εγκατεστημένοι εν τη νήσω Κύπρω κατά την 5ην Νοεμβρίου 1914, θα αποκτήσωσιν, εφ’ οις όροις προβλέπει ο εγχώριος νόμος, την βρεττανικήν ιθαγένειαν, αποβάλλοντες ως εκ τούτου την τουρκικήν». (Ν. Λυγερός: Κύπρος και Συνθήκη της Λωζάνης - [lygeros.com / Articles], 3 Μάη 2012).

Η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1939 - 1945) φέρνει ανακατατάξεις στο παγκόσμιο σκηνικό και σταδιακά αρχίζουν να φουντώνουν τα εθικοαπελευθερωτικά κινήματα για ανεξαρτησία των αποικιών. Σε σχέση με την Κύπρο, σταματώ στο 1950 και σε δηλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών (Φουάτ Κιοπρουλού) ότι «για εμάς δεν υπάρχει θέμα Κύπρου».

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Τριάντα εννιά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και διεθνούς νομιμότητας. Με την ευκαιρία της θλιβερής αυτής επετείου, η Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας εξέδοσε σχετική ανακοίνωση καταδίκης της αποσχιστικής αυτής ενέργειας: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η Κυβέρνηση καταδικάζουν σθεναρά την αποσχιστική κίνηση, η οποία καταδικάζεται, επίσης, και από το σύνολο της διεθνούς κοινότητας με σειρά ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών», αναφέρεται στην ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης*

Κάποιοι που ήθελαν -και θέλουν- να μονοπωλούν για ελόγου τους τον πατριωτισμό, έδιδαν -και δίδουν- στον αντιαποικιακό αγώνα της Κύπρου τα δικά τους ιδεολογικά φρονήματα. Όχι με την έννοια των “εθνικών” φρονημάτων τους (π.χ. ένωση με την Ελλάδα) αλλά και ως πολέμιοι της Αριστεράς και της ιδεολογίας της. Μετατρέποντας έτσι τον αντικομμουνισμό σε παράμετρο του Κυπριακού, τόσο κατά τον αντιαποικιακό αγώνα, όσο και μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στέκω ιδιαίτερα στα  μετά την ανεξαρτησία χρόνια, όπου η λεγόμενη ενωτική παράταξη συνέχιζε τον “εθνικό” αγώνα για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Έγνοια τους δεν ήταν πώς να επιβιώσει το ανεξάρτητο κυπριακό κράτος, αλλά πώς να κτυπηθεί ο κομμουνισμός στην Κύπρο... Και πως να αποτραπεί η οποιαδήποτε εμπλοκή και/ή παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης υπέρ του αγώνα του κυπριακού λαού για παγίωση του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους.