Ρεσάλτα... καθαρών

Η πειρατεία, που μυθολογήθηκε μόνο όταν πέρασε στις θάλασσες, είναι τέτοιο εξευγενισμένο εξουσιαστικό όπλο, που φτάσαμε σήμερα να συζητάμε στα σοβαρά, «χωρίς μάλιστα φανατισμούς κι εξάρσεις» όπως λένε οι ψευτοδιανοούμενοι της εποχής, πως θα πάρει ο Τραμπ τη Γροιλανδία επειδή τη χρειάζεται και, κυρίως πίσω φτου κι απ' την αρχή, τις νοτιοαμερικάνικες πολιτικές μπανανίες των εκατό χρόνων ιμπεριαλιστικής μοναξιάς. Με πόλεμο ή χωρίς. Με αντιπροσώπους ή χωρίς. Γιατί όταν οι μάγοι με τα δώρα φέρνουν έναν τρομοκράτη και τον κάνουν πρόεδρο στη Συρία, τότε εκείνο το καβαφικό «τι θ' απογίνουμε χωρίς βαρβάρους» ακούγεται ως ειρωνεία και καθόλου ως ερωτηματική αυτογνωσία και σοφία.

Αυτά όμως είναι μεγάλα πειρατικά σχήματα. Τα ρεσάλτα των υπερδυνάμεων του χρήματος και των όπλων, των δουλεμπόρων και των αφεντάδων παλιών και σύγχρονων αποικιοκρατών, αυτής της αφόρητης χρηματιστηριακής κατσαπλιάδικης αριστοκρατίας είναι απλησίαστα στην καφενόβια διαλεκτική της κεντρικής μας πολιτικής και μιντιακής σκηνής. Εδώ οι αστοί κι οι μικροαστοί είμαστε αριστοφανικοί ορνιθολόγοι όλοι, οπότε ανοίγουμε το ζήτημα της «καθαρότητας» με όρους σωτηρίας της ψυχής, που είναι μεγάλο πράγμα όπως λέει και το τραγούδι. Κι έτσι κλείνουμε τον πολιτικό απολογισμό της χρονιάς με τέσσερα πέντε «θα» σε ό,τι αφορά την ίδρυση «νέων» κομμάτων. Κι αυτά με τη σειρά τους χωρίζονται σε δυο κατηγορίες θαυμάτων. Ναι θαυμάτων. Απ' αυτά που μόνο εδώ γίνονται αφού η οικονομία πάει υπέροχα και ο λαός που την παράγει και κινεί στριμώχνεται, δυσκολεύεται, ίσως πεινάει και μετράει πενταροσέντια (κατά το πενταροδεκάρες) αντί για άστρα.

Τα της αριστερής οδύσσειας υπό ίδρυση κάνουν φασίνα σε πρόσωπα που τα ίδια είχαν διαλέξει και ανδρώσει. Μετά έρχεται το μακιγιάζ σε κουρέλια που τραγουδούν ακόμη. Κι ύστερα θα κριθεί το πόσα νομίσματα με τη φάτσα του αρχηγού θα κοπούν κι αν θα είναι λιγότερα από τα αντίτυπα. Ο τίτλος του πειράματος είναι ήδη πειρατικός αλλά λογοτεχνικά νόμιμος αν σκεφτεί κανείς τι αποπειράθηκε ένας Τζέιμς Τζόις με τον δικό του Οδυσσέα.

Τα της δεξιάς κεντροκάτι περιπλάνησης, αν δεν αρκεί στον χώρο τους ένα καλό πλύσιμο της βαρκούλας του ψαρά και πέταμα του άχρηστου έρματος, επιλέγουν τις τραγωδίες ως καλογυαλισμένο εκλογικό κύβο του Ρούμπικ. Οποιος τον λύσει πρώτος κερδίζει δημοσκοπήσεις και τη δυναμική τη σχεδόν μεταφυσική της... απώλειας προσφιλούς. Δεν ξέρω αν το πένθος σιδερώνεται, προσωπικά απεχθάνομαι την ιδέα και μόνο, αλλά αυτό που θαρρώ ότι θέλει προσοχή είναι η σκοταδιστική του εκδοχή. Είναι επικίνδυνο να διαπερνά τον κοινωνικό ιστό η αντίληψη ότι ο πόνος και δη ο ανείπωτος μιας μάνας που χάνει παιδί, είναι καθαρτήριας αξίας τέτοιας, που την κάνει πιο καθαρή πολιτικά από όλους μας. Την εξάρει σαν να περπατάει μισό μέτρο πάνω από τον βούρκο της πολιτικής τρέχουσας ζωής. Κι όμως θα βουτήξει μέσα σ' αυτόν μαζί με άλλους καθαρούς, να μας πιάσει να μας πλύνει να μας σώσει...

Η πειρατική προσέγγιση της κοινής λογικής, που με τη βοήθεια της επικοινωνιακής επιστήμης και του διαφημιστικού διαδεδομένου λεξιλογίου είναι ο πραγματικός κίνδυνος για τις σύγχρονες κοινωνίες. Οχι τα κόμματα που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται. Αλλά η διατρητική ιδεολογική ενθάρρυνση όσων ανδρών και γυναικών έρχονται κατά πάνω μας όχι γιατί έχουν καλύτερες ιδέες και προτάσεις εργασίας και ζωής και οργάνωσης της παραγωγής, αλλά γιατί είναι αυτοτοποθετημένοι ψηλότερα από μας και βλέπουν τα κριτικά κακά μας ως εναλλακτικό καύσιμο εξουσίας. Η αλχημεία του πολιτικού λεξιλογίου όχι πολύ παλιά θυμίζω πως οδήγησε σε μια «εργασία που απελευθερώνει»... Μια απλοϊκή στην ουσία επιγραφή, σε μια πύλη, μια δύναμη εν τέλει του απόλυτου ανθρώπινου κακού που ιδεολογικοποιήθηκε κι έφτασε να ζητάει θύματα παντού ακόμη και σήμερα. Και το χειρότερο είναι πως παγιδεύει σε ζοφερούς καιρούς εκείνους τους πολλούς που δουλεύουν μέρα νύχτα και δεν απελευθερώνονται από τ' αφεντικά, τους πειρατές του μόχθου τους. Προσοχή στις λέξεις κι εκείνες τις περίτεχνες φρασούλες, που μας λένε πως οι ανθρωποφάγοι παλεύουν για του κόσμου το ψωμί με μπροστάρηδες τους βετζετέριανς, τρομάρα μας. Καλή Χρονιά με υγεία κι αγωνιστική χαρά.

* Ριζοσπάστης [Από τη στήλη “Πατριδογνωμόνιο - έκδοση: Σάββατο 27 Δεκέμβρη 2025 - Κυριακή 28 Δεκέμβρη 2025]