Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και η ανάπτυξη

Εξετάζοντας τις περιπτώσεις των χρεωκοπημένων χωρών διαπιστούται ότι τα τελευταία 60 χρόνια πραγματοποιήθηκαν 600 αναδιαρθρώσεις δημοσίου χρέους για 95 χώρες εκ τον οποίων οι 186 περιπτώσεις αφορούσαν ανταλλαγή χρέους με ιδιώτες πιστωτές (τράπεζες, ομολογιούχους) και 447 διάφορες συμφωνίες για αναδιάρθρωση χρέους με το κλαμπ του Παρισίου (το οποίο είναι ένα άτυπο όργανο από 19 ισχυρές χώρες και προσφέρει οικονομικές υπηρεσίες σε υπερχρεωμένα κράτη).

Ένας αριθμός χωρών προσπαθούν να ελέγξουν τις οφειλές τους, μειώνοντας το χρέος τους μέσω οικονομικών και δημοσιονομιών μέτρων με στόχο την οικονομική ανάπτυξη.

Στις περιπτώσεις που το δημόσιο χρέος είναι πολύ ψηλό η μείωση γίνεται διά της αναδιάρθρωσης όπως είναι (α) μείωση του χρέους με απογείωση της ονομαστικής αξίας των τίτλων γνωστού ως «κούρεμα», (β) με μείωση του επιτοκίου και (γ) με αναπροσδιορισμό του χρέους και με μείωση του κινδύνου αναχρηματοδότησης του με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του παλαιού χρέους.

Ο Γερμανός σύμβουλος του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Jeromim Settelmeyer τονίζει πως η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους κατά 100 δις ευρώ είναι για να παραμείνει η χώρα στην επιφάνεια γιατί είναι η χρεοκοπημένη.

Θα πρέπει να επισημανθεί πως το ελληνικό χρέος δεν λύνεται με Μνημόνια και ούτε με κερδοσκοπικές επενδύσεις και με ξεπούλημα της χώρας αλλά με μια ταχύρρυθμη ανάπτυξη όπου θα εξαφανισθεί η εξαθλίωση, η μαζική φυγή των νέων στο εξωτερικό η υπογεννητικότητα, επειδή είναι ένα μακροχρόνιο πρόβλημα.

Πρέπει η Ελλάδα όπως και εμείς εδώ στην Κύπρο να παράγουμε και να παύσουμε να χρηματοδοτούμε τις θέσεις εργασίας, ασφαλιστικό κλπ. ενσωματώνοντας την νέα τεχνολογία στην παραγωγή και όχι στον καταναλωτισμό. Οι επιχειρήσεις χρειάζονται επαρκή κεφάλαια και αλλαγή των σκουριασμένων δομών της δημόσιας διοίκησης.

Δεν αρκεί η ανάταξη της χώρας χωρίς τον δρόμο της ταχείας και δίκαιης κοινωνικής ανάπτυξης που θα επιταχύνουν τους ονομαστικούς ρυθμούς ανάπτυξης χωρίς τα καρκινώματα της τεμπελιάς και του μάστορα. Μεγάλο στοίχημα προς αυτή την κατεύθυνση είναι και η εθνική στρατηγική που μεγάλη ανάγκη έχουμε και εμείς εδώ στην Κύπρο όπου θα συμμετάσχουν όλοι οι φορείς σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο.

Εκτός του άνω σχεδιασμού είναι ανάγκη να ανασυγκροτηθεί και το κράτος για να καταστεί λειτουργικό, κοινωνικό και προσιτό για τους πολίτες.

Για να έρθουν επενδύσεις στη χώρα χρειάζονται εκσυγχρονισμός στο Κτηματολόγιο, Δασολόγιο, βιομηχανικά πάρκα, χώροι με όλες τις υποδομές, επενδυτικές τράπεζες που θα πωλούν τεχνογνωσία και τεχνολογία.

Για να υπάρχουν εξελίξεις θα πρέπει να γίνει μια βαθιά αυτοκριτική και να αναγνωριστούν και οι λόγοι της αποτυχίας που κυρίως εστιάζονται στην αδράνεια που δεν περιποιεί και τιμή και σε εμάς εδώ τους κυπρίους που στοιχειώνει κάθε οργανισμό (α) λόγω της συμβιωτικής σχέσης του οργανισμού με την υπάρχουσα τάξη και (β) της αντίδρασης των οργανωμένων δυνάμεων που θίγονται τα συμφέροντα τους.

Σύμφωνα με τον Donaglass North οι κερδισμένοι θα πρέπει να είναι οι περισσότεροι από τους χαμένους και να υπάρχουν κοινωνικές συμμαχίες για να υπερνικήσουν τις αντιδράσεις.

Επίσης σημαντικός ρόλος για μια μεταρρύθμιση διαδραματίζει και η ηγεσία που αναλαμβάνει την υλοποίησή της, γιατί τις πλείστες φορές αυτή δεν έχει όραμα, σχέδιο, κατάλληλη τεχνογνωσία, πόρους, βούληση και ούτε αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος.

Ο Τζόναθα Τέπερμαν τονίζει πως οι μεταρρυθμίσεις ευδοκιμούν όταν οι πολίτες θέλουν την αλλαγή και την μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος και την υποδόμηση του πελατειακού κράτους.