Το Κουρδικό ξανά στην επικαιρότητα
- Written by eKypros
Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής
Το δημοψήφισμα της 25ης Σεπτεμβρίου του 2017 στο Β. Ιράκ φέρνει στην επικαιρότητα και στις συζητήσεις το μέλλον των Κούρδων. Ενός λαού που δεν έχει δικό του εθνικό κράτος παρόλο που οι Κούρδοι συνολικά ανέρχονται σε 25 – 35 εκατομμύρια εκ των οποίων τα 4,7 εκατομμύρια ζουν στην αυτόνομη περιοχή του Β. Ιράκ και τα υπόλοιπα στις γειτονικές χώρες.
Εντούτοις η διεθνής κοινότητα από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αγνοεί παράφορα την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους αν και έπαιξε σημαντικό ιστορικό ρόλο στην εξέλιξη της περιοχής.
Το Κουρδιστάν είναι ένα εκτεταμένο οροπέδιο της δυτικής Ασίας και κατοικείται κυρίως από Κούρδους και καταλαμβάνει μεγάλα τμήματα της ανατολικής Τουρκίας, του Β. Ιράκ, του βορειοδυτικού Ιράν και μικρά τμήματα στην Β. Συρία, Αρμενία, Καύκασο και Λίβανο.
Οι Κούρδοι είναι ορεσίβιοι και είναι χωρισμένοι σε φυλετικές ομάδες και σε αδελφότητες σούφι και οι πλείστοι εκ των οποίων μετέπειτα κατέβηκαν στις αστικές περιοχές και διαχρονικά ανεδείχθησαν σε φημισμένους στρατιωτικούς που υπηρέτησαν σε μεγάλες μουσουλμανικές αυτοκρατορίες. Στην πλειοψηφία είναι σουνίτες.
Ιστορικά είναι γνωστοί από την εποχή του Ξενοφώντος και της επίθεσης που έκαναν κατά των Μύριων το 401 π.Χ.
Παρά το γεγονός που δεν κατόρθωσαν να γίνουν εθνικό κράτος, εν τούτοις διατηρούν την φυλετική τους ταυτότητα και γλώσσα που είναι μέρος του ιρανικού κλάδου.
Οι ηγέτες τους χωρίζονται σε σεΐχηδες ή αγάδες και ελέγχουν τις παραδόσεις και τις τοπικές κοινωνίες.
Τα τελευταία χρόνια υπέστησαν αρκετές πιέσεις και διώξεις από τις κυβερνήσεις του ζουν και έγινε μεταφορά πληθυσμών από άλλες περιοχές για να αλλοιωθεί η πληθυσμιακή υπεροχή τους με αποκορύφωμα την ρήξη χημικών εναντίο τους από το καθεστώς Σαντάμ.
Ο κουρδικός εθνικισμός δεν είναι πρόσφατος, αλλά αναπτύχθηκε από παλαιά ένεκα των εξεγέρσεων κατά των οθωμανικών και περσικών κυβερνήσεων και απευθύνονται στο φυλετικό αίσθημα.
Σημειώνουμε πως η πρώτη κουρδική εφημερίδα εκδόθηκε το 1897 και επανακυκλοφορούσε κατά διαστήματα ενώ το 1908 ιδρύθηκε πολιτιστική κουρδική λέσχη.
Σε όλες τις κουρδικές περιοχές ανά χώρα που ζουν αυτοί είναι χωρισμένοι και ελέγχονται από διαφορετικούς ηγέτες και αλληλοσκοτώνονται μεταξύ τους όπως και στο Β. Ιράκ οι οποίοι είναι χωρισμένοι σε δυο μεγάλα κόμματα όπου το κόμμα του Μπαρζάνι υποστηρίζει την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν ενώ το άλλο υπό την ηγεσία του Ταλαπανί υποστηρίζει την αυτονομία και δεν έχουν τον αλληλοσεβασμό και εκτίμηση από τους γειτονικούς Κούρδους ηγέτες.
Οι ηγέτες που αναδείχθηκαν στην πρόσφατη ιστορία των Κούρδων είναι ο Μουσταφά αλ – Μπαρζάνι και Αμπτουλάχ Οτσαλάν.
Το δημοψήφισμα της Δευτέρας θεωρείται ως δημοκρατικό δικαίωμα για ανεξαρτησία και ως ιστορική ευκαιρία δικαίωσης των αλυτρωτικών τους ονείρων και μια πίεση της διεθνούς κοινότητας προς την κυβέρνηση της Βαγδάτης για να ξεκινήσουν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των δυο πλευρών για ανεξαρτησία ή για πλήρη αυτονομία.
Πάρα πολλοί αναλυτές θεωρούν το Κιρκουκ ως το κλειδί πάλης για την εξουσία ανάμεσα στα δυο κουρδικά κόμματα, αλλά και μια μάχη ανάμεσα σε Άραβες και Κούρδους και η οποία μπορεί να γίνει η πυριτιδαποθήκη της περιοχής γιατί το διεκδικούν Κούρδοι, Άραβες, Τούρκοι, Ιρανοί, Ιρακινοί, επειδή συνάμα είναι η πιο πλούσια περιοχή σε πετρέλαιο από το υπόλοιπο Ιράκ και από αυτήν περνούν και θα περάσουν αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Τα τελευταία χρόνια είναι η μόνη περιοχή που έχει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη ένεκα της εκμετάλλευσης από την κουρδική ηγεσία των μεγάλων πηγών πετρελαίου που βρισκόταν στην περιοχή και που ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες εκατοντάδες βαρέλια πετρελαίου την ημέρα και τα οποία πωλούσαν σε Τουρκία, Ιράν και σε άλλους αγοραστές.
Λόγω αυτής της εκμετάλλευσης η κεντρική κυβέρνηση της χώρας απέκοψε την κρατική επιχορήγηση προς την περιοχή ύψους 18% του κρατικού προϋπολογισμού.
Στην περιοχή Κουρδιστάν και ιδιαίτερα στη πρωτεύουσα Ερπιλ, η ρωσική πετρελαιοπαραγωγική εταιρεία Rosneft θα χρηματοδοτήσει έργα ανάπτυξης ύψους 4 δις δολαρίων.
Θα πρέπει να ειπωθεί πως οι Κούρδοι της περιοχής είναι μόνοι πως αντιστάθηκαν σθεναρά και αγωνίσθηκαν κατά των Τζιχαντιστών για να μην επεκταθεί το Ισλαμικό κράτος και οι μόνοι που συνέβαλαν μαζί με τον Ιρακινό στρατό και τις συμμαχικές δυνάμεις στην κατάληψη και απελευθέρωση της Μουσούλης και άλλων περιοχών και στην ήττα του Ισλαμικού κράτους.
ΗΠΑ, ΟΗΕ και λοιπές Δυτικές χώρες θεωρούν το δημοψήφισμα σαν αντιπερισπασμό προς τον πόλεμο κατά του Ισλαμικού κράτους ενώ Τουρκία, Ιράν, Ιράκ απειλούν τους Κούρδους με κυρώσεις, πόλεμο και με κάθε είδους αποκλεισμό.
Η Ρωσία τηρά ανοχή και σιωπή, ενώ οι Ισραηλινοί με επικεφαλής τον πρωθυπουργό τους είναι ένθερμοι υποστηρικτές της κίνησης για ανεξαρτησία του Κουρδιστάν γιατί θα περιορισθεί η παρουσία του Ιράν και Τουρκίας στην περιοχή και θα προκαλέσει προβλήματα στο εσωτερικό των δυο χωρών.
Σημειώνουμε πως, οι σημερινοί διεθνείς συσχετισμοί στην περιοχή δεν εννοούν αλλαγή συνόρων και η τύχη των Κούρδων θα εξαρτηθεί από την εξέλιξη των αμερικανικορωσικών σχέσεων που σχετίζονται άμεσα με τις γεωπολιτικές και στρατηγικές εξελίξεις στη Συρία και γενικότερα στη Μέση Ανατολή καθώς επίσης πως θα αξιοποιηθούν οι υδρογονάνθρακες και αγωγοί στην περιοχή.
Ένα μεγάλο μέρος στην Β. Συρία ελέγχουν οι Κούρδοι αυτής της χώρας, το οποίο συνορεύει με την Τουρκία και είναι υπό καθεστώς αυτοδιοίκησης και επιθυμούν να αποτελέσουν μέρος μιας Ομοσπονδίας στη Συρία.
Καλό θα ήταν ο ηγέτης των Κούρδων στο Β. Ιράκ Μπαρζανι να κινηθεί προσεκτικά και με ρεαλισμό και να μην υπερεκτιμά τις επιτυχίες του στο έδαφος γιατί δεν είναι η ώρα για ξεχωριστό κράτος.