Η Εκκλησία να εκσυγχρονισθεί
- Written by eKypros
Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής
Κατά καιρούς η Κυπριακή εκκλησία δίδει εξετάσεις ενώπιον της κυπριακής κοινωνίας και αποτυγχάνει να αποσπάσει την επιδοκιμασία της σε μια σειρά θέματα και προβλήματα όπως: οι παρεμβάσεις για νομοθετικές διαδικασίες, τον πολιτικό γάμο, την ομοφυλοφιλία, την αποτέφρωση των νεκρών, την ιστορική και θρησκευτική διδασκαλία στα σχολεία, την ίδρυση σχολείων από την εκκλησία, τα πολιτικά ζητήματα του τόπου και την έκδοση ευνοϊκών αποφάσεων από κυβερνητικές υπηρεσίες γι’ αυτήν.
Τέτοιες παρεμβάσεις μεταφράζονται σε μη ύπαρξη διακριτικών ρόλων, μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας και ούτε πολιτικά ρυθμισμένο της ισότητας, σεβασμού, εμποδισμού της έκφρασης της αντίθετης γνώμης, δημοκρατίας, κριτηρίων, θεσμών, μη ύπαρξης διακριτικών ρόλων μεταξύ κράτους και εκκλησίας και ούτε πολιτικά ρυθμισμένο.
Αυτά τα δεδομένα δίδουν την εικόνα μιας αξιοκρατικής θεοκρατίας και ανάκλητους άρχοντες και όχι θεόπνευστους ηγέτες με αγιοπνευματική ανάρρηση στο θρόνο τους.
Επιβάλλεται να υπάρχει και να λειτουργεί ο δημόσιος ρόλος της Εκκλησίας ως κοινωνική πνευματικότητα και όχι ως πολιτικής θεοκρατίας.
Η κοινωνική πνευματικότητα της Εκκλησίας έχει διπλό δημόσιο ρόλο να διαδραματίζει γιατί θα ανακουφίζει τους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας και θα στέκεται δίπλα τους ως ελπίδα, συμπαραστάτης και αλληλεγγύη στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, επειδή η πόρτα τους παραμένει πάντα κλειστή λόγω του γεγονότος ότι δεν υπάρχει κάποιος από την κρατική υπηρεσία ή άλλους φορείς και σωματεία να δώσουν σ’ αυτά ένα χαμόγελο και κουράγιο.
Αυτή η μορφή στήριξης προλαμβάνει σειρά μορφών βίας, εκμετάλλευσης, αντικοινωνικών συμπεριφορών, βιοπραγιών, εθισμών κλπ.
Δεν αρκεί μόνο η φιλανθρωπία που κάποτε μοιάζει με άλλοθι της κοινωνικής αδικίας. Η κυπριακή κοινωνία χρειάζεται τον ενεργό ρόλο της Εκκλησίας για εφαρμογή της δικαιοσύνης και για να σταθεί ασπίδα μπροστά στις ποικίλες διογκούμενες αδικίες και αυτής της δημοκρατίας που τόσο ανάγκη η Εκκλησία και η Ιεραρχία μας μέσα στους κόλπους της.
Η πνευματικότητα μπορεί να γίνει ο καθοδηγητής της καθημερινής μας ζωής και σ’ αυτόν τον τομέα η Εκκλησία μπορεί να αναδείξει περιούσιο έργο.
Η Εκκλησία θα πρέπει να κινηθεί σε ανοικτό περιβάλλον και μακριά από συντηρητικότητα και θεοκρατικούς στόχους.
Προτεραιότητα της Εκκλησίας πρέπει να είναι η αποχή της από την πολιτική που υιοθετά μέχρι σήμερα για επιβολή της δικής της άποψης που ορίζουν οι κανόνες της και η μακραίωνη παράδοση της στο χριστεπώνυμο ποίμνιο της καθώς επίσης και στο πλαίσιο της αυτοδιοίκησης των θρησκευτικών κοινοτήτων.
Μια νέα τέτοια πολιτική θα βοηθήσει και το κράτος να υιοθετήσει κανόνες δικαίου για όλους τους πολίτες και με αυτό τον τρόπο πολιτικές ηγεσίες, παρατάξεις και κόμματα θα μπορέσουν να υιοθετήσουν νομοθετικά μέτρα που επιβάλλει η εξέλιξη της κοινωνίας και οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Είναι ανάγκη η Εκκλησία να μετεξελιχθεί σε σύγχρονο εκπρόσωπο της κοινωνίας, βοηθώντας την να αντιμετωπίσει τα σύγχρονα προβλήματα και αυτής της κρίσης που είναι πάμπολλα μακριά από το πνεύμα της προνεωτερικής κοινωνίας.