Η ιστορία του ΟΧΙ και η 28η Οκτωβρίου του 1940

Για να γίνει κατανοητή η τεράστια επιτυχία του ελληνικού στρατού και της μικρής Ελλάδας έναντι στην καλά προετοιμασμένη πολεμική μηχανή της Ιταλίας του Μουσολίνι θα πρέπει να μελετηθούν προσεκτικά και σε βάθος όλες οι πτυχές της ελληνικής και διεθνούς πραγματικότητας πριν και μετά την έναρξη του ελληνο-ιταλικού πολέμου έως την εισβολή των στρατευμάτων της Βέρμαχτ από τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας χωρίς να γίνεται αποσύνδεση της στάσης του Μεταξά από το κλίμα του Μεσοπολέμου και του Εθνικού Διχασμού και της πρόσδεσης της Ελλάδας στο άρμα της Αγγλίας καθώς επίσης και των φόβων που εκφράσθηκαν για λαϊκή απομόνωση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936 με αποκορύφωμα τις επιδιώξεις Μεταξά να μιμηθεί τα φασιστικά καθεστώτα της Ευρώπης.

Η κήρυξη του πολέμου και το κάλεσμα για αγώνα μέχρι εσχάτων κατά των εισβολέων, λειτούργησε τόσο εθνικά όσο και απελευθερωτικά γιατί χιλιάδες λαού από όλη την ελληνική επικράτεια, γιατί ένοιωθαν την καταπίεση του καθεστώτος της δικτατορίας Μεταξά στο πετσί τους και έθεταν τους εαυτούς τους στην διάθεση της πατρίδας επειδή στόχευαν σε νέο όραμα και ελπίδα γιατί η συμμετοχή τους στον πόλεμο ήταν αγώνας κατά του φασισμού.

Το ΟΧΙ της ελληνικής δικτατορίας αλλά και του ελληνικού λαού προς το Μουσολίνι στις 28 Οκτωβρίου 1940 ήταν και ένα ΟΧΙ της Αγγλίας στις επεκτατικές φιλοδοξίες του ιταλικού φασισμού που αμφισβητούσε την αγγλική επιρροή στο χώρο των Βαλκανίων, Μεσογείου και αποικιοκρατίας.

Εδώ, θα πρέπει να αναφερθεί και ο ελληνοϊταλικός ανταγωνισμός στη Μεσόγειο μέχρι το 1922 και αφορούσε:- Μικρά Ασία, Σμύρνη και Δωδεκάνησα, τα οποία, οι Ιταλοί απέσπασαν από την Τουρκία.

Η Ελλάδα γεωστρατηγικά, είχε μια υπόσταση ως Μεσογειακή και Βαλκανική δύναμη και η Ιταλία είχε σοβαρό λόγο ενδιαφέροντος για τα Βαλκάνια, επειδή επιθυμούσε να κατακτήσει την Αλβανία, όπως και η Ελλάδα την Βόρειο Ήπειρο, επειδή υπήρξε και υπάρχει ισχυρή συμπαγής ελληνορθόδοξη κοινότητα. Επίσης, η Ιταλία επεδείκνυε το ίδιο ενδιαφέρον και για τη Γιουγκοσλαβία για να ενισχύσει τις αποσχιστικές τάσεις των ακραίων εθνικιστών Κροατών.

Έτσι, η ελληνική αντίσταση κατά των Ιταλών έγινε μπούμερανγκ για το γόητρο τους και εμψυχωτής του αγγλικού λαού που περνούσε δύσκολες μέρες όπως και την αμερικανικής κυβέρνησης και αυτό διαπιστούται από τον Αμερικανό συγγραφέα και συνεργάτη του Ρούσβελτ Ρ. Σέργουντ που σημειώνει στο κείμενο του «πως η Ιταλική εισβολή κατέληξε σ’ ένα δεινό και ντροπιαστικό τσαλαπάτημα από τον έκπληκτο ελληνικό στρατό και εξουδετέρωσε το απομονωτικό ρεύμα που επικρατούσε στις ΗΠΑ, οι οποίες διέταξε την παροχή όπλων, πολεμοφοδίων και πλοίων στους σύμμαχούς τους».

Το «Allor’s c’est la guerre» (πόλεμος λοιπόν) του Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά προς το τελεσίγραφο του Μουσολίνι στις 28 Οκτωβρίου 1940, θα πρέπει να επεξηγηθεί από τις τότε επικρατούσες συνθήκες.

Στις εκλογές του 1933 το κόμμα των ελευθεροφρόνων μόλις έλαβε το 1,6% και οι φιλομοναρχικοί επέστρεψαν στο πολιτικό σκηνικό της χώρας με ακραίο φανατισμό, έπειτα από μακρά απουσία και έπειτα από το αποτυχημένο πραξικόπημα των Βενιζέλικων το Μάρτη του 1935.

Αυτή η αποτυχία βοήθησε τους φιλομοναρχικούς να κάνουν εκκαθαρίσεις στο στρατό και κρατικό μηχανισμό και να ανοίξει ο δρόμος προς τις ανδραστικές δυνάμεις. Εδώ θα πρέπει να τονισθούν και μεθοδεύσεις των Άγγλων και οι βίαιες και παράνομες πράξεις του Κονδύλη που γίνονταν στο πρόσωπο του μονάρχη Γεωργίου Β’ που θεωρείτο εντολοδόχος της αγγλικής πολιτικής και των συμφερόντων της. Έτσι ο Μεταξάς από ακραιφνής αντιβενιζελικος - φιλογερμανός έγινε ο εγγυητής των αγγλικών συμφερόντων, γιατί οι Άγγλοι δεν νοιάζονταν για το ιδεολογικό προσανατολισμό των εξαρτωμένων τους, λόγω και του γεγονότος ο Γεώργιος Β’ εξασκούσε πλήρη έλεγχο στο ελληνικό καθεστώς.

Ο Ιωάννης Μεταξάς αποτυπώνει καθαρά τη θέση του για το ΟΧΙ του 1940 στο ημερολόγιο του που δημοσιεύεται στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (σελ. 414-416) πως «εάν αποδεχόταν το ιταλικό τελεσίγραφο η Ελλάδα θα βρισκόταν σε νέο διχασμό και θα δημιουργούντων τρεις Ελλάδες ως εξής: α) εκείνης των Αθηνών, β) της πραγματικής Ελλάδας που  θα περιελάβανε την πλειοψηφία της κοινής γνώμης και γ)την Ελλάδα που θα υποστήριζαν οι Άγγλοι.

Εκείνη την περίοδο η Ελλάδα ήταν βαθιά τραυματισμένη πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά και ένα μέρος των αντιπάλων του καθεστώτος φυλακίσθηκε ή εξορίσθηκε.

Σημαντικός ήταν και ο ρόλος του ΚΚΕ διά του γ.γ. Ζαχαριάδη που ήταν φυλακισμένος και ο οποίος απευθύνθηκε με επιστολή στον ελληνικό λαό και του ζητούσε να αγωνισθεί για την υπεράσπιση της πατρίδας του με προοπτική ένα καλύτερο μέλλον για το λαό και για τη χώρα.

Όλοι οι Έλληνες ανεξάρτητα ηλικίας, ιδεολογίας και κοινωνικής τάξης είπαν το ΟΧΙ στο αλβανικό μέτωπο και ύστερα στον καιρό της κατοχής με την εθνική Αντίσταση. Παρόλη την μαζική συμμετοχή των Ελλήνων η Ελλάδα δεν κατάφερε να βγει ενωμένη μετά το πόλεμο και οι πληγές της έμειναν ανοιχτές για πολλά χρόνια μετά.