Σήμερα είναι η μέρα! Η μέρα κατά την οποία ο Λένιν ανακοίνωσε ότι «η εργατοαγροτική Επανάσταση, για την αναγκαιότητα της οποίας μιλούσαν συνεχώς οι μπολσεβίκοι, πραγματοποιήθηκε».

Σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 100 χρόνια από τον Οκτώβρη του 1917. Η σημερινή μέρα σηματοδοτεί τη στιγμή που έγινε το μεγαλύτερο έως σήμερα επαναστατικό άλμα της ανθρωπότητας προς το μέλλον. Ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που σημάδεψε όσο κανένα άλλο ολόκληρο τον 20ό αιώνα και τη μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας μέχρι τις μέρες μας. Η νίκη της προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία πυροδότησε το πιο σημαντικό κίνημα μαζών για την κοινωνική απελευθέρωση που γνώρισε η Ιστορία, το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα. Απέδειξε έμπρακτα ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ανίκητος και ότι η εργατική τάξη μπορεί να οικοδομήσει μια ανώτερη κοινωνία, που καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Το 1917 και ο Οκτώβρης του έγιναν σύμβολα και συνώνυμο της γέννησης ενός καινούργιου κόσμου. Άνοιξαν μια νέα περίοδο για την ανθρωπότητα, την περίοδο των Σοσιαλιστικών Επαναστάσεων, γεγονός που δεν αναιρείται από τις αντεπαναστατικές ανατροπές στην ΕΣΣΔ και τις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες.

Όπως έγραψε ο Λένιν συνοψίζοντας την ιστορική σημασία της Οκτωβριανής Επανάστασης, «εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θ' αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε».

Νεοκλή Συλικιώτη*

Το 2017 συμπληρώνονται 100 χρόνια από το ιστορικής σημασίας γεγονός που σημάδεψε τον αγώνα των λαών για απελευθέρωση από την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Αυτή η επέτειος είναι μια ευκαιρία να συλλογιστούμε ακόμα μια φορά για τα μαθήματα, τα συμπεράσματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή την τεράστια νίκη της ανθωπότητας και του Ανθρωπισμού.

Παρόλο που οι παραλληλισμοί μεταξύ διαφορετικών ιστορικών περιόδων περικλύουν τον κίνδυνο υπεραπλούστευσης, εντούτοις οι τρέχουσες διεθνείς συνθήκες παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά με τις συνθήκες που οδήγησαν στο ξεσηκωμό της εργατικής τάξης.

Άντρου Κυπριανού*

«Υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες τίποτα δεν συμβαίνει και υπάρχουν εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες».

Δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα τις μέρες εκείνες του Οκτώβρη ο Λένιν. Τις μέρες εκείνες που συγκλόνισαν τον κόσμο. Τις μέρες της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Της επανάστασης που άλλαξε το ρουν την ιστορίας. Της επανάστασης που εγκαινίασε την εποχή της μετάβασης από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Της επανάστασης που κατέδειξε στην πράξη ότι μια άλλη κοινωνία στηριγμένη στον εργαζόμενο άνθρωπο είναι εφικτή.

Ο Κόκκινος Οκτώβρης της Πετρούπολης συντάραξε τον κόσμο. Έδωσε νέα ώθηση στην ταξική κοινωνική πάλη. Επιτάχυνε τις επαναστατικές διαδικασίες. Κινητοποίησε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των υπόδουλων λαών. Η επίδραση της επανάστασης υπήρξε καταλυτική ιδιαίτερα σε ότι αφορά στη δημιουργία νέων κομμάτων της εργατικής τάξης. Τα μηνύματα του Οκτώβρη έπεσαν σαν σπόρος σε κάθε γωνιά της γης. Έφτασαν πολύ γρήγορα και στην Κύπρο. Βρήκαν πρόσφορο έδαφος και μαζί με την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών, οδήγησαν στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου, οι πρώτοι πυρήνες του οποίου άρχισαν να σχηματίζονται ενωρίς στη δεκαετία του 1920.

Γράφει: Κώστας Λουλουδάκης*

Το εμετικό φιλελεύθερο πραξικόπημα στην Χιλή, υπό την καθοδήγηση του Λευκού Οίκου, της ITT της Pepsi Cola, της Bechtel Group, την τράπεζα Chase Manhattan Bank και την CIA είχε πραγματοποιηθεί. Εκατοντάδες χιλιάδες εκτελέστηκαν, εξαφανίστηκαν, βασανίστηκαν, βιάσθηκαν. Οι φιλελεύθεροι αναβαπτιστές, αυτά τα σιχαμερά σκιάχτρα που προέρχονταν από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, και την οργάνωση Mont Pelerin Society (MPS), έπιασαν αμέσως δουλειά, ώστε να φτιάξουν τον κόσμο τους, ένα πέλαγος απάνθρωπης φρίκης που στηρίζεται στον ανταγωνισμό μεταξύ εμπορικών εταιρειών, μα και ατόμων στις διαταγές και στην υπακοή.

Οι πολιτικές αυτές ονομάστηκαν «νεοφιλελευθερισμός», γιατί προωθούσαν  την «επαναπελευθέρωση» της αγοράς και την επιστροφή στις μέρες πριν των κεϊνσιανών πολιτικών, του «laissez-faire» δηλαδή, όταν οι κυβερνήσεις υποτίθεται ότι δεν ρύθμιζαν και δεν περιόριζαν τις επενδύσεις, τις τιμές και την αγορά εργασίας. Κανόνας του «laissez-faire» είναι όχι μόνο οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να αφήνονται «ελεύθερες» από οποιουσδήποτε θεσμούς επιβάλλονται από την κυβέρνηση, αλλά και το ξεπούλημα ολόκληρων των δημόσιων υποδομών στον ιδιωτικό τομέα, ανεξαρτήτως του πόση κοινωνική καταστροφή μπορεί να προκαλέσει. Αυτή είναι η «ελευθερία των αγορών», που με την γλώσσα τους βουτηγμένη στην φορμόλη και με πιθηκίστικη παπαγαλία, υμνούν οι σύγχρονοι συνεχιστές του φασίστα Αυγούστου Πινοσέτ.